AP Photo
Το σημείο μηδέν της Βραζιλίας. Ένα ακόμα. Οι ανταγωνιστές από την Ευρώπη μοιάζουν να βρίσκονται πολύ μακριά, όπως και τα χρόνια δόξας. Μετά τον έκτο διαδοχικό αποκλεισμό από ομάδα – χώρα της Γηραιάς ηπείρου και το νέο ρεκόρ όσον αφορά τα χρόνια που μεσολάβησαν από μία κατάκτηση Παγκοσμίου Κυπέλλου έως την επόμενη, η Βραζιλία κλαίει, δημιουργώντας ένα ποτάμι θυμού, ικανό να παρασύρει ακόμα και “σταθερές”, δημιουργώντας συνθήκες επανεκκίνησης με κεντρικό πυλώνα του εγχειρήματος τον Κάρλο Αντσελότι.
Ο Ιταλός τεχνικός επέκτεινε το συμβόλαιό του με την Ομοσπονδία της Βραζιλίας έως το 2030, λίγο πριν την αποφράδα αναμέτρηση με τη Νορβηγία του Έρλινγκ Χάαλαντ που σήμανε την πρόωρη επιστροφή στα πάτρια εδάφη.
Η περίπτωση βοηθού
Βοηθός του Αντσελότι στο Μουντιάλ, ο γιός του Ντάβιντε, ο οποίος πλέον επιστρέφει στην Ευρώπη για να καθίσει στον πάγκο της Λιλ. Πολλοί είναι εκείνοι που προσπαθούν να πείσουν τον “Καρλέτο” να επιλέξει στο πλευρό του έναν Βραζιλιάνο, προκειμένου να λάβει την απαραίτητη καθοδήγηση για πράγματα που ίσως του διαφεύγουν.
Ομοσπονδία με μετέωρο πρόεδρο
Κομβικής σημασίας ασφαλώς κρίνεται το ποιος θα βρίσκεται στην κορυφή της πυραμίδας που λέγεται “Βραζιλιάνικη Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου”. Ο Αντσελότι είχε την πρώτη επαφή με τον Εντνάλντο Ροντρίγκες το 2023, ο οποίος απομακρύνθηκε τον Δεκέμβριο, για να επιστρέψει και να εκπέσει εκ νέου. Στη θέση του βρέθηκε ο νεαρός Σαμίρ Ξάουντ, που στην ουσία έφερε τον Αντσελότι, ο οποίος όμως βρίσκεται στη δύνη ενός “ροζ” σκανδάλου, ταξιδεύοντας στις Ηνωμένες Πολιτείες με τη σύζυγο, αλλά και την ερωμένη του.
Προπονητές πάνε και έρχονται
Το “rodizio” αποτελεί την καρδιά του βραζιλιάνικου μπάρμπεκιου. Κρέατα που γυρνούν στο τραπέζι, με καθέναν να κόβει τη μερίδα που θέλει. Κάπως έτσι έρχονται και… παρέρχονται στη “σελεσάο” οι προπονητές και οι πρόεδροι. Τίτε, Μενέζες, Ντινίζ, Ντοριβάλ, Αντσελότι, κάθισαν στον πάγκο μόνο τα 4 τελευταία χρόνια. Συνέπεια; Μόλις 20 νίκες στις 44 τελευταίες εξορμήσεις, με το κοντέρ να γράφει 11 ισοπαλίες και ισάριθμες ήττες. Αρνητική επίδοση με 3 διαδοχικές ήττες στα προκριματικά της Λατινικής Αμερικής, το 1-4 στο Μπουένος Άιρες που… πόνεσε πολύ, την πρώτη ιστορικά ήττα από την Ιαπωνία (έστω και σε φιλικό), την επιβεβαίωση του νορβηγικού “ταμπού” και τα 5 ματς χωρίς νίκη κόντρα στους Βίκινγκς.
Μεγάλες προσδοκίες
Σημαντικό μερίδιο ευθύνης ανήκει στους Βραζιλιάνους δημοσιογράφους που καλλιέργησαν ένα κλίμα ευφορίας, πείθοντας τον κόσμο πως το έκτο αστέρι ήταν κάτι εφικτό. Η επιλογή του Νεϊμάρ αποτέλεσε λαϊκή απαίτηση και έγινε πραγματικότητα μέσω ενός… σόου που στήθηκε στο Μουσείο Αμάνια του Ρίου στη διαδικασία ανακοίνωσης της αποστολής. Μετά τον αποκλεισμό; Κατακραυγή για την κλήση Νεϊμάρ (!), η παρουσία του οποίου ώθησε τον Έντρικ στο δεξί άκρο, αποδυναμώνοντας τη γραμμή κρούσης. Ο ίδιος Έντρικ που στη Βραζιλία σύγκριναν με τον Πελέ, τον Μέσι και τον Γιαμάλ!
Συγκρίσεις που προκαλούν θλίψη
Ένα σύνολο προβλέψιμο, βαρετό, χωρίς προσωπικότητες και δίχως πραγματικό ταλέντο, διαθέτοντας στα χαφ παίκτες που μεταφέρουν την μπάλα παράλληλα αντί κάθετα ή τη γυρίζουν πίσω. Το Παγκόσμιο Κύπελλο 2026 εξελίχθηκε στο τουρνουά των μεγάλων παικτών. Μέσι, Εμπαπέ, Κέιν, Μπέλιγχαμ, Χάαλαντ. Η Βραζιλία είχε να παρουσιάσει στο “10” έναν… infuencer.
Η Βραζιλία στερείται δημιουργίας, φαντασίας, ποιότητας, ταλέντου, προσωπικότητας, ενώ δεν διακρίνεται ούτε για την αμυντική συνέπεια που την έφερε το 1994 στον τελικό της διοργάνωσης και στην κορυφή του Κόσμου, όταν μπροστά συναντούσες τον Ρομάριο και τον Μπεμπέτο και όχι τους Ράιαν και τους Ματέους Κούνια του πλανήτη.
Σε τηλεοπτικό στιγμιότυπο αγώνα η κάμερα έπιασε στις εξέδρες Ροναλντίνιο, Ριβάλντο, Καφού, Ρομπέρτο Κάρλος, να κάθονται δίπλα-δίπλα, με τις μνήμες του 2002 να ξυπνούν και αυτομάτως να θεριεύουν. Σήμερα ο βασιλιάς είναι γυμνός και αν πρέπει να ψάξουμε “σωσίβια” στο ναυάγιο, βρίσκουμε μόνο δύο, Κάρλο Αντσελότι και Βινίσιους. Από εκεί πρέπει να πιαστεί η Βραζιλία για την επόμενη ημέρα.