(AP Photo)
Ο 29χρονος Γερμανός τενίστας, ο οποίος βρίσκεται στο Νο 3 της παγκόσμιας κατάταξης, μίλησε στα Μέσα για την επιτυχία του.
«Ναι, είχα κράμπες. Δυσκολευόμουν σωματικά, αν και νομίζω ότι ήταν πιο πολύ… ψυχικές. Ήμουν πολύ αγχωμένος, πολύ συναισθηματικός και λίγο ασταθής. Αλλά στην πραγματικότητα, οι κράμπες με βοήθησαν κατά κάποιον τρόπο. Κτύπησα το μπαλάκι λίγο πιο ελεύθερα και μετά απλώς τα άφησα. Νομίζω ότι είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που ένας Γερμανός κερδίζει το Roland Garros (σ.σ. από την αρχή των Οπεν). Στις γυναίκες βέβαια, έχουμε την Στέφι Γκραφ, η οποία κέρδισε πολλά (6), αλλά από την πλευρά των ανδρών, νομίζω ότι είναι ένα πολύ μεγάλο τρόπαιο για την Γερμανία. Και πάλι, είμαι ο πρώτος που το κάνει. Για να είμαι ειλικρινής, είμαι ήδη λίγο… μεθυσμένος, οπότε επαναλαμβάνομαι λίγο περισσότερο από το συνηθισμένο. Πέτυχα νίκες πολύ νωρίς στο επίπεδο Masters 1000. Έτσι, βίωσα αυτήν την ελευθερία πολύ γρήγορα στο Masters 1000s, και για ένα Grand Slam, χρειάστηκε περισσότερος χρόνος» η αρχική του τοποθέτηση.
Για να συνεχίσει λέγοντας: «Τώρα, ό,τι και να συμβεί, θα είμαι πάντα πρωταθλητής Grand Slam, και κανείς δεν μπορεί να μου το στερήσει. Ίσως μου δίνει μια κάποια ελευθερία. Τώρα που το κέρδισα, νιώθω ότι μπορώ να το ξανακάνω. Μετά τον τελευταίο πόντο, δεν μπορούσα να το πιστέψω. Είδα την ομάδα μου και πανηγύριζαν. Τότε ήταν που με… κτύπησε. Ειδικά βλέποντας τον μπαμπά μου να σηκώνει τα χέρια του, τότε ήταν που με κτύπησε πραγματικά. Τότε, όταν ήμουν στο έδαφος, όλα τα συναισθήματα βγήκαν έξω επειδή αυτό το γήπεδο είναι πολύ ξεχωριστό για εμένα. Είναι ξεχωριστό με πολύ θετικό τρόπο, όπως είναι ξεχωριστό και με αρνητικό τρόπο, επειδή έχω βιώσει μερικές από τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μου, της καριέρας μου, εδώ. Ήμουν ξαπλωμένος σε αυτό το γήπεδο με έναν τραυματισμό από τον οποίο δεν ήξερα αν θα αναρρώσω ποτέ. Έχασα έναν τελικό Grand Slam εδώ. Όλες αυτές οι αναμνήσεις δεν έχουν φύγει, αλλά αυτή θα τις ξεπεράσει όλες»