(PRIMERA HORA) INTIME
Ο Χοσέ Ορτίθ διέγραψε σπουδαία πορεία σε εθνικό και διασυλλογικό επίπεδο, περνώντας μάλιστα και από τη χώρα μας, όπου φόρεσε τις φανέλες του Άρη (1996-98), της Λάρισας (1994-95) και του Ηρακλείου (1995-96). Επιπλέον, αγωνίστηκε στο NBA και τους Γιούτα Τζαζ (1988-90), καθώς και σε μεγάλες ομάδες της Ευρώπης, με θητείες στη Ρεάλ Μαδρίτης (1990) και την Μπαρτσελόνα (1990-92). Στα 62 του χρόνια “έφυγε” από τη ζωή, σκορπώντας στη θλίψη την μπασκετική Ευρώπη.
Ο Γιώργος Φαρμάκης, συμπαίκτης του στη σεζόν που αγωνίστηκε στη Λάρισα, μας μίλησε για την “πλευρά” του “Πικουλίν” μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και τη γνωριμία τους, ενώ μας αποκάλυψε και μία άγνωστη ιστορία από το παρελθόν.
«Όταν συμφώνησε με τον ΓΣΛ, αρχικά είχαμε σοκαριστεί, διότι ήρθε ένας αθλητής παγκοσμίου φήμης στη Λάρισα, σε μία επαρχιακή ομάδα της Α1, η οποία ήταν στη μέση της βαθμολογίας. Θυμάμαι τον καιρό που ήρθε. Ήταν Δευτέρα μεσημέρι, προερχόμασταν από αγώνα το Σαββατοκύριακο κι εγώ είχα πάει στη Θεσσαλονίκη, όπου έμαθα από τις ειδήσεις ότι η Λάρισα πήρε τον Ορτίθ. Η αλήθεια είναι πως ο Αλεξανδρής (σ.σ. προπονητής τότε) μας είχε πει ότι μας έχουν μία “έκπληξη”, αλλά δεν είχαμε ιδέα».
Έπειτα πήγαμε στην προπόνηση. Εμφανίστηκε ο Ορτίθ με μία φαρδιά παντελόνα χρωματιστή και γενικότερα ήταν εντυπωσιακός απ’ όλες τις απόψεις. Το ακόμα πιο εντυπωσιακό ήταν πως μπήκε κατευθείαν να προπονηθεί. Ο Αλεξανδρής και οι παράγοντες δεν το πίστευαν».
Ο άνθρωπος Χοσέ και ο μπασκετμπολίστας Ορτίθ
«Σαν άνθρωπος ήταν πάρα πολύ φιλικός, χαμογελαστός και ξεχωριστός γενικά. Οι δυο μας δέσαμε από την αρχή πολύ, κάναμε δηλαδή παρέα. Εγώ ήμουν πιο κοινωνικός, μιλάω και καλά αγγλικά επομένως του έκανα πιο εύκολη την προσαρμογή. Μέναμε ίδιο δωμάτιο, βγαίναμε για καφέ, τρώγαμε, μαγειρεύαμε, είχαμε ξενύχτια.
Ήταν πολύ επαγγελματίας, ήθελε να κάνει σωστά την προπόνησή του. Το στοιχείο που τον έκανε να ξεχωρίζει ακόμα περισσότερο, είναι πως παρά το βιογραφικό του δεν ήταν ούτε ντίβα, ούτε απόμακρος. Αντιθέτως, ήταν πολύ προσιτός, ενώ ήρθε στη Λάρισα έχοντας παίξει νωρίτερα σε Γιούτα Τζαζ, Ρεάλ Μαδρίτης, και Μπαρτσελόνα. Όπως καταλαβαίνεις, θα μπορούσε να μην μας βλέπει καν. Παρ’ όλ’ αυτά είχαμε τρομερή σχέση, είχαμε πάει ακόμα και σε καρναβάλια.
Η τελευταία φορά που τον είδα ήταν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, διότι μετά είχε και διάφορα άλλα προβλήματα. Εγώ κατέβηκα τυχαία στην Αθήνα, έχοντας αγοράσει εισιτήριο για αγώνα κατάταξης στο τουρνουά μπάσκετ. Εν τέλει, τα έφερε έτσι η μοίρα που σε αυτόν τον αγώνα αναμετρήθηκαν η Ελλάδα και το Πουέρτο Ρίκο. Ήταν πολύ χαρούμενος που ο τελευταίος αγώνας της καριέρας του με το Πουέρτο Ρίκο ήταν απέναντι στην Ελλάδα».
Η άγνωστη ιστορία και το κλάμα στο Σπόρτινγκ…
«Μία χαρακτηριστική στιγμή που μου έχει μείνει ήταν από την εποχή που ήμασταν συμπαίκτες. Παίζαμε στα πλέι οφ της Α1, σειρά απέναντι στο Σπόρτινγκ. Ήταν το 5ο ματς και ο νικητής θα έπαιζε στην Ευρώπη την επόμενη χρονιά. Χάναμε με ένα πόντο λίγο πριν το τέλος, έχασε μία βολή ο Κωνσταντινίδης, ο Ορτίθ πήρε το ριμπάουντ και αστόχησε από κάτω, σε ένα – εύκολο για τον ίδιο – καλάθι. Αυτό που συνέβη μετά ήταν κάτι που κανείς μας δεν περίμενε, καθώς τον είδαμε στα αποδυτήρια να είναι ράκος, να κλαίει επειδή δεν έκανε την Λάρισα την πρώτη επαρχιακή ομάδα που παίζει στην Ευρώπη. Αυτό νομίζω πως είναι κάτι που δείχνει την ποιότητά του σαν άνθρωπος. Όταν έχεις παίξει στο κορυφαίο επίπεδο του πλανήτη, αλλά αντιδράς έτσι, τα λέει όλα…»
