AP Photo
Για χρόνια, το Παρίσι περίμενε μια νύχτα που δεν ερχόταν ποτέ. Η Παρί είχε συνηθίσει να γεμίζει το ρόστερ της με ονόματα που έκαναν ολόκληρο τον ποδοσφαιρικό κόσμο να γυρίζει το κεφάλι του. Ο Ιμπραΐμοβιτς, ο Μέσι, ο Νεϊμάρ, ο Εμπαπέ. Αστέρια που από μόνα τους μπορούσαν να γεμίσουν ένα γήπεδο, να αλλάξουν ένα παιχνίδι, να δημιουργήσουν την αίσθηση ότι αυτή θα ήταν επιτέλους η χρονιά της.
Μόνο που η Ευρώπη δεν χαριζόταν.
Η Παρί έφτασε στον τελικό του Champions League το 2020 και ηττήθηκε από την Μπάγερν Μονάχου. Είδε μεγάλες ομάδες να πανηγυρίζουν τρόπαια που ήθελε εκείνη απεγνωσμένα. Και όσο μεγάλωνε η λίστα των σταρ, τόσο μεγάλωνε και η απογοήτευση όταν η κορυφή παρέμενε μακριά.
Ίσως τελικά το πρόβλημα να ήταν ακριβώς αυτό. Η Παρί προσπαθούσε να βρει τον έναν άνθρωπο που θα την οδηγούσε στην κορυφή, όταν αυτό που χρειαζόταν ήταν να γίνει η ίδια ομάδα που θα μπορούσε να φτάσει εκεί.
Η αλλαγή έγινε σιγά-σιγά, μέσα από αποχωρήσεις που κάποτε θα έμοιαζαν καταστροφικές. Έφυγε ο Μέσι. Έφυγε ο Νεϊμάρ, Και όταν τελικά έφυγε και ο Εμπαπέ, το Παρίσι έμεινε χωρίς τον τελευταίο μεγάλο σταρ γύρω από τον οποίο είχε χτιστεί μια ολόκληρη εποχή.
Κι όμως, τότε άρχισε κάτι διαφορετικό.
Ο Λούις Ενρίκε, μετακόμισε στο Παρίσι τον Ιούλιο του 2023, και ένα χρόνο αργότερα είδε τον Εμπαπέ, έναν παίκτη που ήταν σχεδόν απαραίτητος στην ομάδα, να αποχωρεί. Τότε ο Ισπανός τεχνικός φρόντισε να δημιουργήσει μια ομάδα στην οποία δεν θα είναι κανείς απαραίτητος. Το βάρος μοιράστηκε. Η μπάλα άρχισε να κυκλοφορεί διαφορετικά. Οι παίκτες άρχισαν να δουλεύουν περισσότερο ο ένας για τον άλλον παρά για την δική τους στιγμή.
Και ξαφνικά, η Παρί απέκτησε άλλου είδους αστέρια.
Ο Βιτίνια έγινε ο εγκέφαλος της μεσαίας γραμμής, ο Ντεμπελέ, που κάποτε έμοιαζε να ψάχνει την σταθερότητα που θα τον έκανε πραγματικά ξεχωριστό, έγινε ο ηγέτης της επίθεσης και έφτασε μέχρι την Χρυσή Μπάλα. Ο Χακίμι και ο Νούνο Μέντες έδωσαν ταχύτητα και ένταση από τις πλευρές. Ο Κβαρατσχέλια ήρθε για να προσθέσει το απρόβλεπτο. Και κάπου ανάμεσά τους, ο Ντουέ άρχισε να γράφει τη δική του ιστορία, πριν καν κλείσει τα 21.
Δεν ήταν πλέον η ομάδα του Μέσι ή του Εμπαπέ.
Ήταν η ομάδα του Ντεμπελέ, του Βιτίνια, του Κβαρατσχέλια, του Ντουέ, του Χακίμι, του Νούνο Μέντες. Και κυρίως, ήταν μια ομάδα που μπορούσε να κερδίσει ακόμη και αν ένας δεν ήταν στην καλύτερη βραδιά του.
Το 2025 ήρθε η στιγμή που περίμενε όλη η Παρί. Το πρώτο Champions League της ιστορίας της με το εκκωφαντικό 5-0 απέναντι στην Ίντερ. Για μια χώρα που είχε περάσει χρόνια κυνηγώντας αυτό το τρόπαιο, η εικόνα ήταν σχεδόν δύσκολο να χωρέσει στο μυαλό. Η Παρί είχε επιτέλους γίνει πρωταθλήτρια Ευρώπης.
Και θα μπορούσε να τελειώσει εκεί η ιστορία… όμως ένα χρόνο αργότερα η γαλλική ομάδα βρέθηκε ξανά στον τελικό του Champions League. Απέναντί της η Άρσεναλ, στη Βουδαπέστη. Το 1-1 έστειλε το παιχνίδι στην παράταση και εκεί η Παρί άντεξε. Κέρδισε 4-3 και σήκωσε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά το τρόπαιο, μπαίνοντας σε ένα πολύ μικρό γκρουπ ομάδων που έχουν κατακτήσει back-to-back τίτλους.
Και στις 12 Αυγούστου ήρθε το επόμενο κεφάλαιο.
Στη Σαλτσμπουργκ, η Άστον Βίλα βρέθηκε απέναντι της για το Super Cup Ευρώπης. Η Παρί με 2-1 πήρε ξανά το τρόπαιο. Δεύτερο συνεχόμενο Super Cup. Ακριβώς όπως έγινε και με τα Champions League. Με την κατάκτηση αυτού του τροπαίου, ο Λούις Ενρίκε έφτασε τα 13 τρόπαια με την ομάδα από το 2023.
Οι Παριζιάνοι έχουν πλέον κάτι που δεν αγοράζεται: συνέχεια. Και ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο κομμάτι της ιστορίας τους. Γιατί κάποτε είχαν τους παίκτες που όλοι ήθελαν να βλέπουν. Τώρα έχουν μια ομάδα που όλοι θέλουν να νικήσουν.
Η παλιά Παρί έμπαινε σε κάθε ευρωπαϊκή σεζόν με την ανάγκη να αποδείξει ότι μπορεί. Η σημερινή μπαίνει με την πίεση ότι πρέπει να το ξανακάνει.
Ειρήνη Χατζηκαλυμνίου