(INTIME)
Ο Ισπανός μέσος παραχώρησε συνέντευξη στην “ΑS”, όπου μίλησε για την πορεία του στο ποδόσφαιρο, την κατάσταση στην οποία βρίσκεται τώρα και την επικείμενη μάχη του Παναθηναϊκού με την Μπέτις στην Ανδαλουσία.
Έχεις αναρρώσει από εκείνον τον τραυματισμό που σε άφησε εκτός δράσης για δύο μήνες; «Έπαιξα για μισή ώρα την περασμένη Κυριακή κόντρα στον Παναιτωλικό. Χρειάζομαι ακόμα χρόνο για να βρω τον ρυθμό μου, αλλά νιώθω καλά. Ελπίζω να καταφέρω να παίξω εναντίον της Μπέτις».
Τι περιμένεις από αυτή τη ρεβάνς, μετά το 1-0 του πρώτου αγώνα; «Θα είναι πολύ δύσκολα, αλλά είμαστε προετοιμασμένοι να προσπαθήσουμε να τους κάνουμε ζημιά, όπως και στο πρώτο παιχνίδι. Η ομάδα στάθηκε πολύ καλά τις προάλλες, ειδικά αφού μείναμε με 10 παίκτες».
Έφυγες από την Ισπανία για τη Λίβερπουλ πριν από πάνω από μια δεκαετία και τώρα επιστρέφεις ως ώριμος ποδοσφαιριστής, στα 28 σου. Ήθελες να παίξεις εδώ; «Ανυπομονώ πραγματικά. Ο αγώνας είναι εξαιρετικά σημαντικός για τον Παναθηναϊκό και είναι φανταστικό που διεξάγεται στην Ισπανία. Είμαι πολύ χαρούμενος εκεί που βρίσκομαι, όπως ήμουν και τα προηγούμενα χρόνια στη Γαλλία και την Αγγλία. Πάντως, παρακολουθώ πολύ τη La Liga».
Το 2019 πήγες στην Εξτρεμαδούρα, αλλά εκείνο το φαξ, όπως στην περίπτωση του Νταβίντ Ντε Χέα. «Ναι, ήμουν ακόμα πολύ νέος. Δεν είχα παίξει πολύ με την πρώτη ομάδα για έξι μήνες και ζήτησα από τη Λίβερπουλ να με αφήσει να φύγω δανεικός. Είχα αρκετές επαφές με τη Μαγιόρκα εκείνη την ίδια χειμερινή μεταγραφική περίοδο, αλλά δεν με άφηναν να πάω εκεί. Και την τελευταία μέρα, τηλεφώνησε η Εξτρεμαδούρα. Ταξίδεψα στο Αλμεντραλέχο, αλλά υπήρξε ένα πρόβλημα με το φαξ, έφτασε 40 λεπτά αργότερα. Μου είπαν ότι δεν είχα δηλωθεί εγκαίρως. Πέρασαν εβδομάδες και κατέληξα να μείνω έξι μήνες χωρίς να παίζω, στα 21 μου, ενώ ήθελα τόσο πολύ να επιστρέψω στην Ισπανία. Ήταν πολύ σκληρό πλήγμα, όπως και το ότι έζησα από κοντά τον θάνατο του Χοσέ Αντόνιο Ρέγιες. Πήγαινα στο “Wanda Metropolitano” με τον πατέρα μου για τον τελικό του Champions League».
Και μετά, η Ναντ. «Στο τέλος, μένεις σχεδόν έναν χρόνο εκτός δράσης και επιστρέφεις στη Λίβερπουλ άλλος άνθρωπος. Ευτυχώς προέκυψε το γαλλικό πρωτάθλημα και η Ναντ, μια ομάδα όπου πέρασα πέντε υπέροχα χρόνια. Αλλά το περασμένο καλοκαίρι ήθελα να φύγω».
Οπότε δεν μπορούσες να επιστρέψεις στην Ισπανία τότε; «Υπήρχε η επιλογή της επιστροφής. Αν και ήμουν αρχηγός και πολύ αγαπητός στη Ναντ, ένιωθα ότι χρειαζόμουν μια αλλαγή και ήθελα να παίξω σε ευρωπαϊκή διοργάνωση. Ο στόχος ήταν να κερδίσω τίτλους και είμαι χαρούμενος με την απόφαση που πήρα, παρά τον τραυματισμό μου».
Τις προάλλες δημοσιεύσαμε ένα ρεπορτάζ στην “AS” για τη διασπορά των Ισπανών ποδοσφαιριστών, της οποίας είσαι μέρος. Ένας ατζέντης είπε ότι εξάγουμε κυρίως αμυντικούς και κεντρικούς μέσους. «Η Ισπανία είναι “χρυσωρυχείο” μέσων, παικτών που καταλαβαίνουν το ποδόσφαιρο. Όσο ήμουν στην Αγγλία και τη Γαλλία, είδα από πρώτο χέρι ότι οι Ισπανοί παίκτες έχουν μια θεμελιώδη αντίληψη του παιχνιδιού που δεν αναπτύσσεται σε άλλα πρωταθλήματα. Και οι προπονητές το εκτιμούν πολύ αυτό».
Μιλώντας για προπονητές, έχεις δουλέψει υπό τις οδηγίες του Γιούργκεν Κλοπ και τώρα του Ράφα Μπενίτεθ. «Ο Κλοπ ήταν φαινόμενο. Έφτασα στη Λίβερπουλ με τον Μπρένταν Ρότζερς, αλλά το πρώτο μου παιχνίδι με την πρώτη ομάδα ήταν ένα από τα τελευταία του Μπρένταν. Τότε υπέγραψαν τον Κλοπ, ο οποίος μεταμόρφωσε το Άνφιλντ. Η ομάδα έγινε ξανά κορυφαίου επιπέδου στην Ευρώπη και στην Premier League».
Και ο Μπενίτεθ; Για έναν κάτοικο της Βαλένθια που μεγάλωσε βλέποντας τον Ράφα να παίρνει τίτλους εκεί. «Εκείνη η ομάδα της Βαλένθια υπό τον Ράφα είναι η πρώτη μου ποδοσφαιρική ανάμνηση, και έχει μοιραστεί μαζί μου μερικές υπέροχες ιστορίες για τα πρωταθλήματα. Επίσης, ήμασταν και οι δύο στη Λίβερπουλ. Έχουμε πολλούς κοινούς γνωστούς, και το γεγονός ότι έχει κερδίσει τόσα πολλά πράγματα λέει πολλά για το τι είδους προπονητής είναι».
Στην Ελλάδα φοράς το νούμερο 4, αλλά στη Ναντ φορούσες το αγαπημένο σου, το 5. Γιατί; «Λατρεύω το νούμερο 5 λόγω του Ζιντάν. Και στη Βαλένθια, το πρώτο μου νούμερο ήταν επίσης το 5. Ο πατέρας μου ήταν μεγάλος θαυμαστής του Ζιντάν και μου μετέδωσε αυτόν τον θαυμασμό. Αν και μου αρέσει και το νούμερο 4, το φορούσαν μέσοι όπως ο Σεσκ Φάμπρεγκας. Ήταν διαθέσιμο και το ήθελα. Εξάλλου, στην Αγγλία το νούμερο 4 είναι πιο συνηθισμένο για τους μέσους. Οι κεντρικοί αμυντικοί φοράνε το 5 και το 6, και οι κεντρικοί μέσοι το 4 και το 8».
Επιμέλεια: Δημήτρης Λιαργκόβας