(INTIME)
Ο Μάριος Ηλιόπουλος στο πλαίσιο της παρουσίας του στην Καλαμάτα για το τρόπαιο του πρωταθλήματος της ΑΕΚ, αναφέρθηκε στην οικογένειά του, στον τρόπο με τον οποίον η Ένωση ανέβηκε στην κορυφή της Ελλάδας, αλλά στη νεολαία.
Οι δηλώσεις του Μάριου Ηλιόπουλου:
“Έντονα συναισθήματα, είναι απίστευτα, έχουν περάσει αρκετά χρόνια, ο αείμνηστος πατέρας μου ερχόταν συχνά πυκνά στην Καλαμάτα, μνήμες οι οποίες είναι ανάμεικτες, είναι μνήμες περηφάνειας, συγκίνησης, παρόμοιες με αυτές τις προσφυγιάς, γιατί το ’44 οι Γερμανοί θεωρώντας την οικογένεια ότι είχε σχέσεις με το ΕΑΜ ήταν κομμουνιστές και εκδιώχθηκαν, τους έκαψαν οι Γερμανοί το σπίτι, ο πατέρας μου έφυγε 12 χρονών, κατατρεγμένοι, χωρίς ρούχα και υπάρχοντα και πήγανε λαθρεπιβάτης στην Κρήτη, τον παππού μου τον έψαχναν να τον σκοτώσουν, τον φυγάδευσαν στην Κρήτη.
Καταλαβαίνετε ότι επειδή πρεσβεύουμε με την ΑΕΚ την προσφυγιά, το ψυχικό σθένος, το πως ένα γεγονός τραγικό, άσχημο, μπορεί να γίνεται προοπτική, έμπνευση για το μέλλον και επιτυχία.
Αυτή η διαδικασία σήμερα που συνδυάζει το DNA της ΑΕΚ, της Μικράς Ασίας και της Κωνσταντινούπολης, της Καλαμάτας, του Λογγά, καταλαβαίνετε ότι επειδή υπάρχει το γεγονός του ’44, το οποίο έγινε κοντά σε αυτά, να φεύγουν άνθρωποι κατατρεγμένοι είναι κάτι που σου δίνει συγκίνηση και έμπνευση περιφρούρησης Αρχών και να μείνεις μονομάχος της ζωής.
Το ποδόσφαιρο είναι το πιο δημοφιλές άθλημα που υπάρχει και μέσα από αυτό, αυτός που ηγείται και έχει τα προαναφερόμενα, ευαισθησία στην προσφυγιά, έχει αξιακό κώδικα, έχει σαν σύμβολο στη ψυχή και το μυαλό τον Δικέφαλο Αετό είναι κοντά σε μια διαδικασία μέσα από το ποδόσφαιρο.
Φέτος πήραμε το πρωτάθλημα αλλά αυτό είναι ένα μήνυμα, πιο σοβαρό είναι το πως πήραμε το πρωτάθλημα, το πιο καθαρό δεκαετιών απέναντι σε όλους και σε όλα για αυτό να είμαστε κοντά στην κοινωνία, να μη ξεχνάμε τις ρίζες του τόπου, τις ρίζες που είχαν οι γονείς του πατέρα μου στο ΕΑΜ και την Αντίσταση και για αυτό θα περνάω κοινωνικά μηνύματα με οποιοδήποτε κόστος, όταν βλέπω αδικία θα την λέω, δεν θα σταματάω γιατί είθισται να σταματάς.
Είμαι άνθρωπος που απεχθάνομαι τα κλισέ, τα βαθιά λόγια και αυτός ο τόπος πρέπει να προχωρήσει στο μέλλον με διαφορετικό σκεπτικό, να αλλάξουν πολλά γιατί σήμερα η κοινωνία υποφέρει και κλονίζονται οι βασικές Αρχές και τα ιδανικά μας, τα ήθη, τα έθιμα.
Έχουμε υποχρέωση και εμείς οι πολίτες και οι εκάστοτε κυβερνήσεις να έρθουμε κοντά στην κοινωνία, να ακούσουμε τα προβλήματα και το τρίπτυχο Υγεία-Παιδεία και Αθλητισμός, πρέπει να δοθεί έμφαση για να βλέπουμε μια χαρά και με ελπίδα το μέλλον γιατί οι νέες γενιές χρειάζονται αυτό το τρίπτυχο για να υπάρχει ελπίδα για καλύτερο αύριο. Και η ελπίδα να γίνεται πράξη.
Το όραμά μου το μοιράστηκα με τον πατέρα μου πριν τον χάσω και είμαι σε αυτόν τον δρόμο, κάνω προσπάθεια με αγωνία για όλα τα πράγματα γύρω μας. Τα παιδιά θέλουν σπίθα για αυτό και φέραμε το τρόπαιο στην Πλατεία, θέλουν έμπνευση, πρέπει οι γονείς, οι μέντορες, οι προπονητές, όσοι επηρεάζουν τα παιδιά, καλλιτέχνες, αθλητές, να περνάνε την σπίθα στα παιδιά.
Υποδομές δεν υπάρχουν, ξοδεύτηκαν δισεκατομμύρια και οι περισσότερες σαπίζουν από το 2004 και μετά.
Γίνεται μια προσπάθεια φιλότιμη αλλά δεν φτάνει αυτό, θέλουμε ακόμα περισσότερα και το μέλλον των παιδιών είναι άμεσα συνδεδεμένο με τις υποδομές, αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα.
Σήμερα, η βασική μου μνήμη, αυτό που είναι στο μυαλό μου, προσπαθώ να αισθανθώ τι ένιωθαν οι πρόγονοί μου εδώ στην καθημερινότητά τους αλλά πολύ περισσότερο πως ένιωσαν όταν ξαφνικά ένα βράδυ τους έκαψαν το σπίτι οι Γερμανοί και ήρθαν τα πάνω κάτω κι αυτό μέχρι να φύγω από εδώ θα στριφογυρίζει στο μυαλό μου.
Τα νέα παιδιά να θυμούνται και να σέβονται τους γονείς, να τους τιμούν, προσπαθώ οι φίλαθλοι να μη βρίζουν μάνες και ιερά σύμβολα στο γήπεδο.
Τα παιδιά έχουν γεννηθεί στην ευκολία, είναι καλομαθημένα και με τον αθλητισμό θα μπουν σε διαδικασία διεκδίκησης ιδανικών και μιας νέας πορείας για την κοινωνία μας. Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, θα με αφήσετε να σκεφτώ τις επόμενες κινήσεις, το επόμενο ταξίδι μου”.