basket.gr
Η Sports Director του Αθηναϊκού αναφέρθηκε στην παρουσία της στα Παγκόσμια Κύπελλα του 2010 και 2018, στις αλλαγές που έχει φέρει η τεχνολογία στο άθλημα, αλλά και στην ολοένα και μεγαλύτερη προβολή του μπάσκετ γυναικών. Παράλληλα, στάθηκε στη δυναμική που μπορεί να αποκτήσει το άθλημα στην Ελλάδα, και στην ανάγκη για ακόμη μεγαλύτερη στήριξη και οργάνωση.
Aναλυτικά όσα δήλωσε η Κατερίνα Σωτηρίου:
Για το επίπεδο ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου: «Εγώ είχα τη μεγάλη τιμή και χαρά στα δύο Παγκόσμια που συμμετείχε η Εθνική Γυναικών να είμαι μέλος αυτής, το 2010 και το 2018 στην Τσεχία και την Ισπανία αντίστοιχα. Είναι μια τρομερή διοργάνωση. Πλέον είναι πολύ πιο μεγάλο event, έχει πολλά περισσότερα να δώσει και αυτό είναι το κομμάτι που προωθεί καλύτερα το παιχνίδι και την εμπειρία που θέλει να ζήσει ένας φίλαθλος».
Για το τι θυμάται ή κρατάει απ’ τις δύο παρουσίες της στα Παγκόσμια του 2010 και του 2018:«Γενικά ήμουν άτυχη και στα δύο. Στο πρώτο είχα έναν πολύ δύσκολο τραυματισμό λίγο πριν φύγουμε, το ίδιο και στην Τενερίφη. Θυμάμαι πόσο πολύ ήθελα να κερδίσω μια θέση σ’ αυτήν την εμπειρία. Θυμάμαι τον πόνο στην Τενερίφη, σε ένα ταξίδι τριών ωρών κάθε λεπτό μού φαινόταν αιώνας, ήταν αφόρητος ο πόνος. Θυμάμαι το πόσο ήθελα να είμαι σε αυτό το γκρουπ της Εθνικής ομάδας και τη θέλησή μου. Στην ιδέα και μόνο… πονάει το σώμα μου. Θα κρατήσω τη θέληση να είμαι στο γκρουπ αυτό, έστω και στην τελευταία θέση, για τον κόπο που είχα κάνει… Να είμαι σε αυτά τα μεγάλα τουρνουά και να βλέπω τεράστιες αθλήτριες. Είναι τρομερή εμπειρία το να βλέπεις αυτό το επίπεδο στο Παγκόσμιο».
Για το πόσο έχουν βοηθήσει τα social media και η τεχνολογία στη μεγαλύτερη προβολή του μπάσκετ γυναικών:«Αδιαμφισβήτητα τα social media, η τεχνολογική επανάσταση αλλά και το AI που μπαίνει σιγά-σιγά στη ζωή μας βοηθάει σε πολλά πράγματα για τη διάχυση του μπάσκετ γυναικών. Είναι μια μεγάλη αλλαγή, κοινωνική αλλαγή. Το θέμα είναι το πώς αυτό θα το χρησιμοποιείς πάντα με θετικό αντίκτυπο, γιατί υπάρχει και το κομμάτι του φόβου, της εμπορευματοποίησης. Δεν πρέπει να τρομάζει όλο αυτό, όσο ότι όλα θέλουν ένα όριο. Δεν πρέπει να χάσει το συναίσθημά του, πρέπει η αθλήτρια να έχει έναν χώρο να παίρνει τις ανάσες της, να κλείνουν κάποια στιγμή οι πόρτες και να μην είναι όλα εικόνα.
Εγώ βλέπω και βιωματικά πια σε όλα τα επίπεδα ότι αυτό το κομμάτι είναι επικίνδυνο, ειδικά στις μικρότερες ηλικίες. Όλα γίνονται για την εικόνα. Μόλις βλέπουν ένα κινητό να σηκώνεται, αρχίζουν και αλλάζουν. Δεν αφήνουν ελεύθερο τον εαυτό τους, έχουν τρομερό άγχος τι θα δείξει το ίντερνετ ή η εικόνα. Είναι ένα κομμάτι στο οποίο πρέπει να δώσουμε προσοχή. Φυσικά, όμως, έχει βοηθήσει πάρα πολύ και στον αθλητισμό και στην κοινωνία».
Για το ότι «κλείνει η ψαλίδα» ανάμεσα σε μπάσκετ ανδρών και γυναικών και αν αυτό ήταν κάτι που της έλειψε τα χρόνια που έπαιζε: «Μου έλειψαν και μου λείπουν πολλά πράγματα που “κλείνουν την ψαλίδα” του μπάσκετ ανδρών με των γυναικών. Πολλά πράγματα και κινήσεις γίνονται για την ισότητα των δύο φύλων. Το θέμα δεν είναι ποιος θα επικρατήσει, λάθος είναι κι αυτό, αλλά πρέπει να “μικρύνει η ψαλίδα”. Προφανώς η FIBA και οι αρχές βοηθούν σε όλο αυτό. Αν δεν ξεκινήσεις εσύ με κάποιο πλαίσιο, δε μπορεί από μόνο του ένα σωματείο ή μια κουλτούρα πιο δύσκολη σαν την ελληνική να το φέρει, να επικρατήσει και να το βάλει στη συνείδηση των θεατών και των αθλητών. Είναι κάτι που το έχουμε δει στις γυναίκες σε άλλες χώρες.
Είναι μια εποχή που το marketing έχει έρθει στην Ευρώπη, βρέθηκε η ευκαιρία, είναι οι συγκυρίες. Υπάρχει μια ατζέντα σχετικά με την προώθηση των δικαιωμάτων. Πήρε χρόνο όλο αυτό, άρχισαν περισσότεροι ν’ ασχολούνται. Αρχίζει απ’ τις ΗΠΑ όλο αυτό. Είναι πολύ δύσκολο να περιμένουμε ξαφνικά το ελληνικό πρωτάθλημα να γίνει κάτι όταν το ίδιο το WNBA είχε τόσο μεγάλα κενά. Όσο “κλείνει η ψαλίδα” και γίνονται κινήσεις, αυτό πιέζει περισσότερο Ομοσπονδίες και χώρες ν’ ακολουθήσουν αυτό το πλαίσιο. Είναι πολύ θετικά όλα αυτά».
Για το αν μπορεί το «ρεύμα» του μπάσκετ γυναικών που υπάρχει στις ΗΠΑ να φτάσει έως και την Ελλάδα με τον ίδιο τρόπο: «Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα. Τα social media είναι ένα κομμάτι που μπορεί να βοηθήσει να γίνουν κάποια πράγματα πιο γρήγορα. Είναι πολύ διαφορετικά να έχεις ένα πλαίσιο και να μη μπορείς να το δείξεις κάπου. Βοηθάει πάρα πολύ η τεχνολογία σε όλο αυτό, να δεις στατιστικά, νούμερα… Για παράδειγμα, στο Πανευρωπαϊκό του 2017 και μετά το Παγκόσμιο 2018 έδειχναν τα παιχνίδια μας στην Α1 εκείνα τα χρόνια. Δε θα ξεχάσω πως ήρθαν οι άνθρωποι της τότε Ομοσπονδίας με γουρλωμένα μάτια και μας είπαν “Δεν το πιστεύουμε, σας βλέπει ένα εκατομμύριο κόσμος”. Πίστευαν πραγματικά ότι δε θα μας βλέπει. Για να δεις αν υπάρχει εξέλιξη, πρέπει να υπάρχουν δεδομένα. Τώρα πάνε πολύ συγκεκριμένα όλα. Βγαίνουν δεδομένα και όλο αυτό χρειάζεται χρόνο. Χρειάζεται να γίνεται μια καταγραφή και σε αυτό πρέπει να βοηθούν πολύ οι αρχές και η παγκόσμια Ομοσπονδία, με δεδομένα, για να δουν πραγματικά εν τέλει τι συμβαίνει. Θέλει ένα πλάνο, το οποίο έχει κόπο, πρέπει να γίνουν κάποιες κινήσεις και είναι κάτι που πάντα κάνει καλύτερη μια Ομοσπονδία, πάντα βοηθάει μια χώρα στην εξωστρέφειάς της και όλοι κερδίζουν απ’ αυτό. Έχει τρομερό κοινωνικό αντίκτυπο».