KARDITSA BC
Αναλυτικά όσα ανέφερε ο Απόστολος Ρούμογλου:
Για την απόφασή του να πάει στην Καρδίτσα: «Μετά από 4 χρόνια στις ΗΠΑ αποφάσισα να γυρίσω πίσω στην Ελλάδα. Μαζί με τον ατζέντη μου, τον Παναγιώτη Καπάζογλου, θέλαμε να πάρουμε μια απόφαση που θα ήταν η καλύτερη για ‘μένα. Αν παρατηρήσετε, στο ελληνικό πρωτάθλημα δύσκολα οι Έλληνες βρίσκουν χρόνο. Ήθελα ένα ασφαλές περιβάλλον στο οποίο θα μπορούσα να εξελιχθώ σαν παίκτης, θα με εμπιστευθούν οι προπονητές και θα μπορέσουμε να κάνουμε το καλύτερο για την ομάδα. Νομίζω ότι η Καρδίτσα θα μου το δώσει αυτό. Είναι ένα πολύ ωραίο περιβάλλον, που η εργατικότητα και η δουλειά είναι πολύ σημαντικά στοιχεία για την ομάδα. Μου άρεσε, όταν μίλησα με το προπονητικό επιτελείο και τους προέδρους, ότι η δουλειά είναι κάτι πολύ βασικό εκεί. Πιστεύω πήρα καλή απόφαση».
Για το αν η σταθερότητα της Καρδίτσας στο προπονητικό κομμάτι και η ισχυρή παρουσία των Ελλήνων παικτών ήταν απ’ τους λόγους που τον οδήγησαν στο να πει το «ναι»: «Σίγουρα σε κάθε ελληνική ομάδα υπάρχουν 3-4 Έλληνες που είναι οι βασικοί. Όντως ο κόουτς είναι εκεί στην ομάδα για πέντε χρόνια, είναι πολύ σταθερός. Πίσω από τους ξένους υπήρχαν Έλληνες με πολύ καλές χρονιές, οι οποίοι κατάφεραν να εξελιχθούν και να πάρουν μεταγραφές. Έδωσαν την ελευθερία και την προστασία στους παίκτες ώστε να μπορέσουν να βελτιωθούν».
Για το πώς φαντάζεται την επερχόμενη σεζόν: «Είναι πολύ νωρίς, δε μπορείς να ξέρεις τι μπορεί να γίνει σε μια σεζόν, είναι πολύ δύσκολο. Αυτό που μπορείς να κάνεις σαν παίκτης είναι να δώσεις το 100% του εαυτού σου, να είσαι εκεί σε κάθε προπόνηση και αγώνα, να ακούς τους προπονητές σου. Αυτά είναι απ’ τη δική μου μεριά… Να βελτιωθώ και να ακούω τους προπονητές, ώστε να με βοηθήσουν να ενταχθώ στη GBL, γιατί δεν έχω ξαναπαίξει στην κατηγορία, εκτός απ’ τα χρόνια στον ΠΑΟΚ που ήμουν πολύ μικρός».
Για τα χρόνια του στις ΗΠΑ και το NCAA: «Το να φεύγεις στα 18 σου απ’ την Ελλάδα και να πηγαίνεις στις ΗΠΑ, να κατακτάς δύο κολεγιακά πρωταθλήματα, μετά να παίρνεις μεταγραφή για άλλο κολλέγιο, με διαφορετικό στυλ μπάσκετ, είναι μεγάλα βήματα. Σου “χτίζουν” τον χαρακτήρα. Πραγματικά στις ΗΠΑ είδα πώς δουλεύουν, μια διαφορετική όψη προπονήσεων, κατάλαβα πως οι προπονήσεις και η σκληρή δουλειά είναι πολύ σημαντικά για έναν παίκτη. Αυτό είναι το σημαντικότερο μήνυμα που πήρα σαν άνθρωπος, πως όλα κερδίζονται μέσα απ’ τη δουλειά. Υπήρχαν πολλές επιτυχίες αλλά και αποτυχίες, όμως μαθαίνεις μέσα απ’ αυτά. Στην καριέρα σου σαν παίκτης θα έχεις πολλές δυσκολίες, αλλά το βασικό νόημα είναι να μην τα παρατάς και να συνεχίζεις. Έτσι θα καταφέρεις να παίξεις μπάσκετ».
Για το κομμάτι που τον δυσκόλεψε περισσότερο στην προσαρμογή του εκεί: «Το δυσκολότερο κομμάτι στην προσαρμογή ήταν οι προπονήσεις. Ήταν δύσκολο στις ΗΠΑ να ενταχθείς, να κάνεις 2-3 ώρες προπόνησης. Η αλήθεια είναι πως στην Ελλάδα, ειδικά όταν είσαι μικρός, δεν προπονείσαι τόσο σκληρά. Με την πρώτη μέρα στις ΗΠΑ κατάλαβα πως είναι πολύ σκληρές οι προπονήσεις και πρέπει να φτιάξω το δικό μου conditioning ώστε να μπορώ ν’ ανταπεξέλθω περισσότερο με την ομάδα».
Για τη μετάβαση απ’ το Κονέκτικατ στο Ρίτσμοντ και τη θητεία του στην ομάδα: «Είναι η μεταφορά από ένα high major σχολείο σε ένα mid major. Υπάρχει τεράστια διαφορά την οποία δεν την περίμενα. Το Ρίτσμοντ συγκριτικά με το Κονέκτικατ είναι εκατό φορές καλύτερο μαθησιακά, αλλά στο μπάσκετ είναι διαφορετικό. Παίζουν πολύ διαφορετικό μπάσκετ, οι προπονήσεις είναι μεν σκληρές αλλά όχι τόσο όσο στο Κονέκτικατ. Δυστυχώς για την ομάδα δεν καταφέραμε να φέρουμε τόσες πολλές νίκες και θέλαμε να το αλλάξουμε και στα δύο χρόνια αυτό, αλλά ήταν πολύ δύσκολο».
Για το τι κρατάει απ’ την παρουσία του στις ΗΠΑ: «Τα κρατάω όλα. Και οι χαρές και οι λύπες σε διαμορφώνουν σαν παίκτη, ακόμα περισσότερο οι λύπες. Εγώ προσωπικά πιστεύω πως στα δύσκολα φαίνεται ο κάθε παίκτης και ο κάθε άνθρωπος με το πώς θ’ ανταπεξέλθει σε αυτά. Σε κάθε δυσκολία που σου έρχεται στη ζωή “χτίζεις” χαρακτήρα. Γενικότερα αυτό που κρατάω είναι οι σχέσεις με τους ανθρώπους που είχα και στα δύο κολλέγια, με τους προπονητές, τους συμπαίκτες μου. Είναι πολύ σημαντικό αυτό. Αν δείτε τους συμπαίκτες που είχα… μερικοί έπαιζαν ακόμα στον τελικό του NBA».