Αναλυτικά όσα είπε ο Κώστας Παπαδόπουλος:
Για το πρόγραμμα «Greeks Abroad»: «Είναι ένα πρόγραμμα που δείχνει μια εξωστρέφεια. Όλα τα χρόνια υπάρχουν παίκτες που έρχονται και στελεχώνουν τις Εθνικές μας ομάδες κυρίως από Αμερική. Ξεκίνησε το 2023. Συνεργάτες του team των Εθνικών ομάδων την πρώτη φορά πήγαν στη Νέα Υόρκη. Έγινε μια προεργασία με έναν συνεργάτη που είναι εκεί, μάζεψε όλα τα παιδιά και εκείνα που συμμετέχουν σε προγράμματα μπάσκετ στις εκκλησίες, έκαναν προπονήσεις, έγινε μια καταγραφή. Στο πρώτο ταξίδι βρήκαν τους αδερφούς Γκλάρος-Σταυρόπουλους. Τον επόμενο χρόνο ταξίδεψαν στη Νέα Υόρκη και στο Σικάγο, μας έφεραν ονόματα και παιδιά αξιόλογα που ήταν μικρής ηλικίας, οπότε τα παρακολουθούσαμε, είχαμε επικοινωνία με τους γονείς τους και εκείνοι μάς έστελναν στατιστικά και παιχνίδια για να παρακολουθούμε την εξέλιξή τους. Την τρίτη φορά στις ΗΠΑ ξαναείδαμε αυτά τα παιδιά, μαζί με κάποια καινούργια. Τα παρακολουθήσαμε και τα καλέσαμε για δοκιμαστικό. Θα έρθουν πάλι να δοκιμαστούν στην Εθνική Παίδων. Φέτος είπαμε να αλλάξουμε προορισμό και ταξιδέψαμε στη Γερμανία. Πήγαμε στη Στουτγάρδη, που έχει και μια ελληνική ομάδα. Ήρθαν πάρα πολλά παιδιά, πολύ αξιόλογα και με μεγέθη, κάτι που μας λείπει στις μικρές ηλικίες. Επιστρέψαμε και αρχίζουμε να βλέπουμε πώς θα τα φέρουμε να κάνουν προπονητικά camp και να τα εντάσσουμε στη δική μας φιλοσοφία σιγά-σιγά».
Για τα συναισθήματα των γονιών και των ίδιων των παιδιών: «Μόλις φτάσεις λαμβάνεις την αγάπη που έχουν για την Ελλάδα. Τρομερή αγάπη, τρομερή υπερηφάνεια που έστω φοράει το παιδί τους ένα μπλουζάκι με το εθνόσημο. Έρχονται και νιώθουν ότι είμαστε… οι θεοί που πήγαμε εκεί. Μόλις τελείωσε το κομμάτι της Γερμανίας, ερχόντουσαν οι ίδιοι οι γονείς και έλεγαν “Οπωσδήποτε να σας ξαναφέρουμε. Αν χρειαστεί κι εμείς να κάνουμε κάτι”. Είναι τρομερή η αγάπη που μας έδειξαν. Τα παιδιά κάνουν τις προπονήσεις με μεγάλη λαχτάρα και ενέργεια. Τα βλέπεις πώς ανυπομονούν να έρθουν στην Ελλάδα να δοκιμαστούν. Θέλουν με μεγάλη αγάπη να βάλουν το εθνόσημο, είναι τρομερή υπερηφάνεια γι’ αυτούς. Αυτήν τη στιγμή έρχονται αθλητές που έχουν ελληνική ρίζα από πατέρα ή μητέρα. Κάποια από αυτά έχουν ήδη έτοιμα διαβατήρια και άλλα μόλις τους δείξαμε το ενδιαφέρον μας αμέσως προθυμοποιήθηκαν να “τρέξουν” τις διαδικασίες για να εκδώσουν το ελληνικό διαβατήριο».
Για το αν μπορούν κάποια από αυτά τα παιδιά να στελεχώσουν τις Εθνικές μας ομάδες: «Θα τολμήσω να πω ότι υπάρχουν περισσότερα παιδιά, όπου η πλειοψηφία αυτών είναι γεννημένα το 2010, το 2011 και πιο μετά. Αν υπάρχει επαφή, τους φέρουμε, μάθουν τον τρόπο παιχνιδιού, κυρίως αυτά από τις ΗΠΑ, και μπουν σε μια διαδικασία τέτοια, μελλοντικά θα έχουμε πολλά παιδιά από αυτά τα οποία θα στελεχώνουν τις Εθνικές μας ομάδες. Εκτός από το πρόγραμμα, γενικά παρακολουθούμε όποιο παιδί υπάρχει σε άλλες χώρες που μπορεί να έχει ελληνική ρίζα και είναι αξιόλογο. Με αυτόν τον τρόπο αυξάνουμε και τα παιδιά που μπορούν να συμμετέχουν. Πιστεύω ότι και από αυτό το καλοκαίρι κάποιους παίκτες θα τους δούμε να αγωνίζονται».
Για το αν είχαν συνομιλίες και με προπονητές των παιδιών: «Εννοείται ερχόμαστε σε επαφή και με τους προπονητές. Ιδιαίτερα στις ΗΠΑ είχαμε κάτσει σε ένα τραπέζι και είχαμε μιλήσει με τους προπονητές ώστε να ανταλλάξουμε απόψεις, να δούμε πώς δουλεύουν αυτοί, να δουν πώς δουλεύουμε εμείς και τι αρχές βάζουμε. Στις ΗΠΑ από πολύ μικρή ηλικία ξεκινούν και παίζουν τα πάντα, δίχως περιορισμούς. Όταν τους είπαμε ότι εμείς δεν παίζουμε άμυνα ζώνης μέχρι το παιδικό, ξαφνιάστηκαν και απορούσαν».
Για το αν έχουν βιώσει κάποιον… ανταγωνισμό με scouters από τις ΗΠΑ ή τη Γερμανία για αυτά τα παιδιά: «Και στη Γερμανία κάποια παιδιά ήταν απ’ τη μία πλευρά Έλληνες, από θέμα οικογένειας, καθώς και στις ΗΠΑ. Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση είναι πως και οι δύο γονείς ήθελαν να φέρουν το παιδί τους στην Ελλάδα. Δείχνουν μεγάλη αγάπη και θέλουν να έρθει να παίξει για την Ελλάδα. Μέχρι στιγμής δεν έχουμε αντιμετωπίσει κάποιο πρόβλημα με Αμερικάνους ή Γερμανούς scouters. Όταν λέμε στους γονείς πως υπάρχει περίπτωση να έρθει το παιδί τους να δοκιμαστεί για την Ελλάδα, έχει προτεραιότητα η Ελλάδα».
Για το αν θα ταξιδέψουν με το πρόγραμμα και σε άλλες χώρες: «Πολύ πιθανό να ξαναγίνει στη Γερμανία και την επόμενη χρονιά και θα το μεγαλώσουμε κι άλλο, θα το κάνουμε ακόμα καλύτερο. Ήταν η πρώτη επαφή μας φέτος. Ένα μακρινό ταξίδι, αν μπορέσουμε και το καταφέρουμε, θα γίνει και στην Αυστραλία, γιατί κι εκεί έχει πολύ μεγάλη διασπορά από Έλληνες και θα μπορούσαμε κι εκεί να βρούμε κάτι αξιόλογο».
Για το αν οι γονείς στην Ελλάδα έχουν αλλάξει τρόπο σκέψης σχετικά με τα παιδιά τους με το πέρασμα των χρόνων: «Αρχικά παίρνουμε σαν δεδομένο ότι υπάρχει μεγάλη αγάπη των γονιών για τα παιδιά τους και αυτό είναι το φυσιολογικό και το πιο θεμιτό. Από ‘κει και πέρα, απ’ την υπερβολική αγάπη κάποιοι γονείς ξεφεύγουν και κάποιοι είναι πιο εκδηλωτικοί. Για να το συνδυάσω με τις ΗΠΑ σε σχέση μ’ εμάς, εμείς έχουμε τα όρια του γηπέδου και οι γονείς δε μπαίνουν μέσα. Πολλές φορές και προπονήσεις είναι κεκλεισμένων για το καλό των παιδιών, γιατί σε αρκετές στιγμές τα παιδιά νιώθουν άβολα, κοιτούν τους γονείς τους. Στις ΗΠΑ είναι τόσο ανοιχτό το γήπεδο που μέχρι και ο γονέας μπαίνει μες στο γήπεδο. Αυτό μου έκανε τρομερή εντύπωση. Για παράδειγμα, σε ένα διάλειμμα που στέλναμε τα παιδιά να πιούν νερό, πράγμα που διαρκούσε ένα λεπτό, έβλεπες τον πατέρα να μπαίνει μέσα και να δίνει τη μπάλα στο παιδί του για να σουτάρει βολές. Έδιναν και πολλές οδηγίες και, μάλιστα, προπονητικές εντολές, ακόμα και στα άλλα παιδιά. Έχουν κι εκεί θέματα».