Ήταν 9 Απριλίου 2025 όταν η ομάδα της Λάρισας πανηγύρισε την επιστροφή της στα “σαλόνια” του ελληνικού ποδοσφαίρου μετά από τέσσερα χρόνια “ταλαιπωρίας” στην Super League 2.
Έναν χρόνο κα 18 μέρες αργότερα η πλέον δημοφιλής επαρχιακή ομάδα παίρνει ξανά τον δρόμο της επιστροφής που βάσει ιστορίας, τίτλων και κόσμου, δεν της αξίζει και αναφερόμαστε σε αυτά γιατί η αγωνιστική και οργανωτική της εικόνα ήταν μια άλλη, θλιβερή, ιστορία…
Από την στιγμή που ο υποβιβασμός επήλθε και μαθηματικά η Λάρισα έχει μπει σε μια ιδιαίτερη, όχι όμως και πρωτόγνωρη, εσωστρέφεια.
Ο ιδιοκτήτης πουλάει, μετά χαρίζει, τις μετοχές και οι ενδιαφερόμενοι να αποκτήσουν το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών, άλλοι δειλά, άλλοι με περίσσιο θάρρος, κάνουν την εμφάνισή τους.
Και ως δια μαγείας όλοι, καλά δεν ήταν και ιδιαίτερα πολλοί, απορρίπτονται από τους ιδιοκτήτες ως μη φερέγγυοι και μη ικανοί να διασφαλίσουν το μέλλον της ομάδας… αξιολογούνται λοιπόν από αυτούς που με τις επιλογές τους και ενίοτε με τις μεγάλες οικονομικές δυσκολίες τους έριξαν την ΑΕΛ στα “βράχια”, για το αν μπορούν να αντέξουν το οικονομικό βάρος της ομάδας. Ε, δεν το λες και ως το απόλυτα λογικά, αλλά έχει και συνέχεια…
Και όπως αρέσει στον ιδιοκτήτη αρχίζει ένας “πόλεμος ανακοινώσεων”. Για τους ιδιοκτήτες λοιπόν, ο ένας “δεν έχει… δίπλωμα αυτοκινήτου”, ο άλλος “έχει… καραβάκια του Αιγαίου”, αλλά “εμείς θέλουμε του Ιονίου” και με τον τρόπο τους τούς κάνουν πέρα, άλλον προς το Βόλο, τον άλλο προς το Λονδίνο…
Πέρα κάνουν όμως και την ΑΕΛ, το μέλλον της την ύπαρξή της, την ίδια την Λάρισα, ως πόλη, ως πολίτες, ως φιλάθλους.
Όποιος εκφράζει αντίθετη άποψη γίνεται εχθρός, μπαίνει στο κάδρο, κινδυνεύει με μηνύσεις, γιατί μας αρέσουν οι μηνύσεις, παρεμπιπτόντως…
Και η ΑΕΛ όλο και περισσότερο πλησιάζει, πλησιάζει στον πάτο, στην διάλυση, στην ανυποληψία, στην χλεύη…, όχι όμως δεν πλησιάζει στον αφανισμό, γιατί οι ιδέες δεν αφανίζονται, γιατί τα όνειρα κανείς δεν μπορεί ούτε να δεσμεύσει, ούτε -πολύ περισσότερο- να τα κοστολογήσει…
Προφανώς η ιδιοκτησία της ΠΑΕ ΑΕΛ σε αυτό το σύντομο πέρασμά της από τον χώρο του ποδοσφαίρου δεν έμαθε τίποτε, δεν διδάχθηκε τίποτε, δεν θέλησε να μάθει τίποτε. Περιχαρακώθηκε σε προσωπικούς εγωισμούς, δηθενιά και αόρατο γκλάμουρ και δεν μπορεί να καταλάβει ούτε το αυτονόητο, πως το μόνο που μπορεί να κάνει ώστε να ανταποδώσει την τιμή του να είσαι ιδιοκτήτης της ΑΕΛ, είναι να φύγει, να φύγει άμεσα με σκυμμένο το κεφάλι και να μην λειτουργεί εκδικητικά.
Αν χρωστάει κάτι στην ιστορία της πόλης και την ΑΕΛ, στην οποία η αλήθεια είναι πως έβαλε αρκετά χρήματα από την τσέπη της, είναι να σταθεί αρωγός σε οποιαδήποτε προσπάθεια για την συνέχεια της ομάδας και όχι να βάζει τρικλοποδιές… Να σταματήσει το “ο ένας μου μυρίζει, ο άλλος μου ξινίζει”, που λένε και στην Λάρισα.
Και στο κάτω κάτω της γραφής κανείς δεν όρισε κανέναν ιδιοκτήτη, όπως και να λέγεται αυτός, θεματοφύλακα της ιστορία της ΑΕΛ. Η ΑΕΛ προϋπήρχε και θα συνεχίσει να υπάρχει ακόμη και αγωνίζεται στην τελευταία ερασιτεχνική κατηγορία, γιατί η ΑΕΛ δεν ανήκει ουσιαστικά σε κανέναν ιδιοκτήτη, κανένα πρόεδρο, κανένα παίκτη. Ανήκει στην πόλη, ανήκει στην Λάρισα.
Η ΑΕΛ συνέχισε να υπάρχει όταν αποχώρησε η οικογένεια Καντώνια, όταν έφυγε ο Καραπιάλης, όταν έπαιξε στην Γ’ Εθνική, όταν στο γήπεδο οι αστυνομικοί ήταν περισσότεροι από τους φιλάθλους…, οπότε δεν την φοβίζουν (Ν)τα βέλη…
Αποστόλης Τριανταφύλλου