AP Photo
Θέση στο «φλέγον», για το ιταλικό ποδόσφαιρο, ζήτημα, πήρε και ο Αλεσάντρο Ντελ Πιέρο, με τον 51χρονο θρύλο του καμπιονάτο, να μην «μασά τα λόγια του», μιλώντας στο «Sky Calcio Unplugged»:
«Νιώθω πολλά αρνητικά συναισθήματα, όπως θλίψη, θυμό, απογοήτευση και δυσπιστία. Η πρώτη φορά ήταν ένα σοκ, η δεύτερη ένας εφιάλτης και η τρίτη, ντροπιαστική για να δικαιολογηθεί. Δεν έχει σημασία ποιος φταίει: ο Γκατούζο, ο Μπουφόν ή ο Γκραβίνα. Είμαστε πολύ πίσω, όχι μόνο σε σύγκριση με τα δικά μας πρότυπα, αλλά και σε σύγκριση με εκείνους που έχουν σπουδάσει και ανέλαβαν ν’ αρχίσουν από το… μηδέν, όπως η Γαλλία και η Γερμανία, που έχουν ακολουθήσει με θάρρος νέα μονοπάτια. Ακόμη κι’ εάν μέχρι σήμερα, οι λύσεις φαίνονται ακόμα πολύ μακριά. Ο καθένας μας πρέπει να είναι έτοιμος να αντιδράσει, ν’ αρχίσει από το μηδέν, να εμπλακεί, να μελετήσει και να εργασθεί με ενθουσιασμό, για να λύσει τα προβλήματα. Πιστεύω στην ομαδική εργασία. Δεν πρέπει να δείχνουμε με το δάκτυλο κανέναν ή να ρίχνουμε την ευθύνη για την διόρθωση των πάντων σε μόνο ένα άτομο. Πρέπει να αναλύσουμε τι δεν λειτουργεί στο ποδόσφαιρο ανδρών, επειδή στο ποδόσφαιρο γυναικών και σε άλλα αθλήματα επιτυγχάνουν εξαιρετικά πράγματα. Τα προβλήματα έγκεινται στις ομάδες νέων, αλλά και στα στάδια και στις επενδύσεις. Αυτό αφορά πολλούς ανθρώπους: από προέδρους μέχρι προπονητές και προπονητές. Πρέπει να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να παραδεχθούμε ότι δεν είμαστε πλέον οι καλύτεροι, ούτε καν δεύτεροι ή τρίτοι. Πρέπει ν’ αφήσουμε στην άκρη την υπερηφάνεια. Η ταπεινότητα είναι απαραίτητη. Δεν πρόκειται μόνο για χρήματα. Χρειαζόμαστε ένα σχέδιο με συγκεκριμένα βήματα. Αυτό απαιτεί χρόνο. Με την πάροδο του χρόνου, ο Γκασπερίνι στην Αταλάντα έγινε θρύλος. Ο Αντσελότι στην Γιούβε φαινόταν ο χειρότερος προπονητής στον κόσμο, αλλά δεν ήταν. Χρειαζόμαστε κάτι περισσότερο από το να σκεφτόμαστε απλώς να σώσουμε το… τομάρι μας. Οι παίκτες δεν κτίζονται, διαμορφώνονται και υποστηρίζονται για να πετύχουν».
Επιμέλεια: Δημήτρης Μπούκας