Μία απλή αναφορά στον Αλέξη Τζόρβα φέρνει στο μυαλό των περισσότερων ανθρώπων το νταμπλ του ποδοσφαιρικού Παναθηναϊκού τη σεζόν 2009/2010, τον ΟΦΗ και την Εθνική Ελλάδας. Άλλοι θυμούνται τα προ ετών δημοσιεύματα που έριχναν φως στη νέα του επαγγελματική πτυχή ως οινοπαραγωγός και ελαιοπαραγωγός. Πλέον, έχει προσθέσει στο βιογραφικό του και τον τίτλο “δρομέας μεγάλων αποστάσεων”, ή πιο απλά “Υπερμαραθωνοδρόμος”.
Στα 43 του πια, εδώ και μερικούς μήνες τρέχει συστηματικά σε αγώνες αποστάσεων άνω των 50 χιλιομέτρων, ενώ πρόσφατα ξεπέρασε και τα 200 χιλιόμετρα (σε έναν αγώνα). Ωστόσο, έχοντας μεγάλο πάθος για τη νέα του ασχολία, δεν έμεινε εκεί και πρόσφατα ανακοίνωσε τη διοργάνωση του 1ου Ultra Track 100km Athens. Πρόκειται για έναν “διπλό” αγώνα, στον οποίο μπορούν να λάβουν μέρος όσοι αρέσκονται στις μεγάλες αποστάσεις, όσοι θέλουν να τρέχουν για αρκετές ώρες και όσοι ενδιαφέρονται για σπουδαίους φιλανθρωπικούς σκοπούς, όπως αυτός που θα αναλύσουμε παρακάτω.
Για όλα τα προαναφερθέντα, αλλά και πολλά ακόμα ενδιαφέρονται πράγματα, μίλησε αποκλειστικά στο ertsports.gr, 10 ημέρες πριν την έναρξη του αγώνα, εν μέσω προετοιμασίας και επαγγελματικών ασχολιών. Πάντως, για όσους ενδιαφέρονται, οι αναλυτικές πληροφορίες του αγώνα βρίσκονται εδώ, ενώ οι εγγραφές γίνονται από εδώ.
Πώς προέκυψαν το τρέξιμο και μεγάλες αποστάσεις, ειδικότερα από τη στιγμή που όντως τερματοφύλακας δεν έκανες και… πολλά χιλιόμετρα μέσα στο γήπεδο;
«Κοίταξε, οφείλω να σου ομολογήσω ότι όταν μας έκαναν καταγραφή στον Παναθηναϊκό, κατά τη περίοδο του νταμπλ, με GPS και βλέπαμε τα χιλιόμετρα που καλύπτουμε μέσα στο γήπεδο, τα δικά μου έφταναν κοντά στα 6-6.5. Μάλιστα το αναφέρανε ως κάτι ακραίο, διότι πάντοτε παρακολουθούσα τις φάσεις. Η αλήθεια όμως είναι πως όλοι οι γυμναστές που συνεργάστηκα είναι προπονητές τερματοφυλάκων, διότι η δικιά μας θέση έχει μια τεράστια ιδιαιτερότητα. Μπορώ να το πω αυτό με την άνεση που μου επιτρέπουν τα χρόνια εμπειρίας που αγωνιζόμουν σε αυτή. Ο προπονητής ο δικός μου δεν είναι ο προπονητής της ομάδας. Οι περισσότεροι προπονητές δεν γνωρίζουν τη θέση, παρά μόνο ελάχιστοι. Εγώ λοιπόν ακολουθούσα το πρόγραμμα με τους προπονητές τερματοφυλάκων και αυτό ήταν ένα πάρα πολύ βίαιο πρόγραμμα. Είχε πάρα πολλή έκρηξη, πάρα πολλά βάρη, ταχυδυναμικά, πάρα πολλά άλματα και εκατομμύρια πεσίματα. Άμα μου έλεγες έλα να τρέξουμε, ε δεν πέταγα και από τη χαρά μου. Όχι γιατί ήμουν απείθαρχος επαγγελματικά, αλλά ένιωθα ότι δεν χρειάζεται. Τα εργομετρικά μου πάντα ήταν τρομερά. Είχα έναν τραυματισμό σε μια καριέρα τόσων χρόνων. Εννοώ μυϊκό τραυματισμό, όχι σπασίματα γιατί αυτά ήταν άπειρα. Τώρα πώς προέκυψε το τρέξιμο; Προέκυψε γιατί μετά τα 42 άρχισα να βάζω λίγα κιλά, το οποίο εμένα όμως με ενοχλούσε. Οπότε αυτό ξεκίνησε τον Αύγουστο. Τότε άρχισα να ανεβάζω χιλιόμετρα. Εγώ είμαι φίλος με τη ζέστη. Όπως καταλαβαίνεις, η δουλειά μου είναι κάτω από πολύ καυτό ήλιο για πολλές ώρες. Τον Σεπτέμβριο έκανα τον πρώτο μου ημιμαραθώνιο, δηλαδή 21 χιλιόμετρα. Κατέβηκα να κλείσω μια δουλειά στη Σπάρτη, παράλληλα είχε έναν αγώνα εκεί και τον έκανα. Η εξέλιξη 8 μήνες μετά είναι να φτάσουμε στα 215 χιλιόμετρα. Γιατί; Επειδή κανένας δεν το είχε κάνει.
Είναι ελάχιστη η κοινότητα των 200+ χιλιόμετρων και γενικότερα των υπεραποστάσεων. Υπεραποστάσεις θεωρούνται από 42 χιλιόμετρα και πάνω. Ο πρώτος αγώνας που ανοίγει την χρονιά είναι ο Βυζαντινός στα Μέγαρα με 50 χιλιόμετρα. Την υπεραπόσταση αρχίζεις να την ακούς όταν το κορμί συνεχίζει να δουλεύει για υπερβολικά πολλές ώρες. Πριν λίγες ημέρες εγώ ήμουν 31 ώρες σε κίνηση, με φρικτό πόνο. Η εξήγηση για το γιατί το κάνουμε αυτό δεν υπάρχει, δεν μπορώ να στην δώσω. Θα το καταλάβει όποιος το κάνει. Κάποιος που μπορεί να το ακούσει μπορεί να το θεωρήσει περίεργο, ενώ κάποιος άλλος να το θαυμάσει. Γιατί εξιτάρει; Διότι είναι ελάχιστη η κοινότητα. Οι μαραθωνοδρόμοι είναι το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού, ενώ οι υπερμαραθωνοδρόμοι πρέπει να είναι 0,01%.
Εγώ απλά είπα ας δοκιμάσω. Από τα 21 πήγα στα 50, δεν πήγα καν σε μαραθώνιο. Με ενοχλεί η πολυκοσμία. Αυτό το ότι τρέχουμε 50 χιλιάδες δρομείς και ποδοπατιόμαστε για το ποιος θα φτάσει πιο γρήγορα. Το έζησα κάποια στιγμή, σε αγώνα που πήγα τα παιδιά μου. Αλλά είναι μια κοινότητα ανθρώπων, οι οποίοι προσπαθούσαν να τερματίσουν πέντε δευτερόλεπτα νωρίτερα και βγάζαν αγκωνιές και χτυπάγανε τα παιδιά δεξιά ή αριστερά. Μετά από αυτό είπα ότι εγώ δεν μπορώ να βάλω τον εαυτό μου σε αυτήν τη διαδικασία ξανά. Προτιμώ λοιπόν όσο πιο περιορισμένο αριθμό γίνεται. Και στον Ευχίδειο Υπέρ-άθλο των 215 χιλιομέτρων αν θυμάμαι καλά οι δρομείς πρέπει να ήταν 65. Εκεί πχ στα 107 χιλιόμετρα δεν βλέπει κανέναν. Ήμουν μόνο εγώ και ο Χρήστος Αναγνωστάκος που τρέχουμε μαζί. Η αλήθεια είναι ότι αν δεν είχα και τον Χρήστο δεν θα είχα μπει τόσο δυναμικά, διότι εγώ προπονητή δεν έχω. Όταν τελειώσαμε την γύρα Μάνης που ήταν 80 χιλιόμετρα τον ρώτησα αν έχει υπάρξει κάποιος να κάνει ένα τέτοιο άλμα. Η απάντηση ήταν «ούτε καν» και τότε σκέφτηκα πως αυτό είναι μία πρόκληση, οπότε κλείδωσε στο μυαλό μου».
Πως φτάνεις απ’ όλα αυτά στο να διοργανώσεις τον δικό σου αγώνα, στον οποίο μάλιστα έδωσες κι έναν σπουδαίο φιλανθρωπικό χαρακτήρα;
«Ας το πάρουμε από την αρχή, Εγώ όταν αγωνιζόμουν, έκανα κάποιες δωρεές τις οποίες δεν τις ήξερε κανείς. Ήταν με προσωπικά μου κεφάλαια και δεν ήθελα να δημοσιεύσω τίποτα. Μάλιστα, πάρα πολλές φορές με τους συμπαίκτες μου στον Παναθηναϊκό και την Εθνική μου συγκεντρώναμε χρήματα για να πάνε σε άτομα που ξέραμε ότι έχουν προβλήματα. Αυτά γίνονταν σε εποχές που τα κεφάλαια τα οποία αμειβόμουν ήταν πολύ διαφορετικά από τα κεφάλαια που αμείβομαι σήμερα, κάνοντας τη δουλειά μου στον πρωτογενή τομέα. Κάποια στιγμή λοιπόν μου ήρθε ξανά η επιθυμία να βοηθήσω κι έψαχνα έναν τρόπο για να συγκεντρώσω χρήματα. Η δρομική κοινότητα ευτυχώς αναπτύσσεται ταχύτητα. Υπάρχει πολύς κόσμος που γυρνάει στον αθλητισμό όντας μάλιστα ερασιτέχνης, όχι επαγγελματίας όπως εγώ που έχω τη φθορά του επαγγελματισμού στο κορμί μου, αν κι εν μέρει είναι επαγγελματικό και τώρα.
Για να φτάσουμε στα 215 χιλιόμετρα θα πρέπει να σκεφτείς πως το σημαντικότερο από όλα είναι η προετοιμασία και οι μικρές στιγμές που δεν τα βλέπει κανείς. Εγώ τρέχω 500 χιλιόμετρα το μήνα και τώρα θα τα αυξήσω στα 650, για να τερματίσουμε τον Φειδιππίδειο Άθλο που είναι 525 χιλιόμετρα. Άρα βάζεις στο κορμί σου μια πειθαρχεία ότι θα ξυπνήσεις στις 06:00, θα βγεις να τρέξεις, θα επιστρέψεις στη δουλειά σου, την οικογένειά σου. Ωστόσο, είναι μια εξαιρετική αποφόρτιση. Από τα 12 μου μέχρι τον Αύγουστο δεν είχα κάτι που να αφορούσε κι εμένα, να με αποφορτίσει. Από τα 12 ήθελα να γίνω επαγγελματίας, ήθελα να παίξω στον Παναθηναϊκό και να πάρω το πρωτάθλημα. Το κατάφερα πριν 16 χρόνια και σκέψου τι προσπάθεια χρειάστηκε να καταβάλω αντιμετωπίζοντας εκατομμύρια προβλήματα. Ο κόσμος θεωρεί ότι σε βοήθησαν, αλλά αυτό είναι ότι πιο αστείο μπορεί να πει κάποιος. Δεν σε βοηθάει ποτέ κανένας. Οπότε κάποια στιγμή ήρθε το τρέξιμο και λες «Οκ το βρήκα». Βέβαια, θα μου πεις ότι το τρέξιμο θα έπρεπε να ήταν 5-10 χιλιόμετρα, όχι 50 σε μία προπόνηση. Σκέψου τώρα για προπόνηση θα το κάνουμε back to back Παρασκευή και Σάββατο σε κάποιες περιπτώσεις από τον Αύγουστο.
Ο αγώνας λοιπόν πως προέκυψε; Εγώ έκανα μια μέρα ένα πρόγραμμα μέσα σε ένα γήπεδο. Τρέχοντας γύρω γύρω έτρεξα 35 χιλιόμετρα και σκέφτηκα πως το να τρέχει κάποιος μέσα σε ένα στίβο τόσο μεγάλες αποστάσεις είναι φρικτό. Και τότε σκέφτηκα ότι αυτό είναι το Ultra Track Marathon. Η υπεραπόσταση δεν είναι φτιαγμένη για να πας με άνεση, όσο πιο δύσκολη τόσο καλύτερη. Είναι καλοκαιρινός μήνας, αλλά δεν τον προγραμματίσαμε πρωί για να μην αντιμετωπίσουν πρόβλημα όσοι δεν είναι συνηθισμένοι, οπότε τον βάλαμε νύχτα.
Το σημαντικότερο που πρέπει να σου πω είναι ότι τα έσοδα που έχουμε μαζέψει ήδη και θα συνεχίσουμε να μαζεύουμε μέχρι να κλείσουν οι εγγραφές από τις συμμετοχές και από τους χορηγούς γίνεται απευθείας στο Σωματείο ΕΛΙΖΑ. Το Σωματείο ΕΛΙΖΑ είναι ίδρυμα ο οποίο δραστηριοποιείται στην πρόληψη και αντιμετώπιση παιδιών που έχουν υποστεί κάθε είδους κακοποίηση. Είναι λίγο σκληρό αυτό που πρέπει να αντιμετωπίσουν αυτοί οι άνθρωποι. Για μένα το έργο τους είναι ιερό, δεν θέλω καν να σκεφτώ αυτά που βιώνουν αυτά τα παιδιά. Το σημαντικότερο που θέλουμε είναι να μάθει ο κόσμος Σωματείο ΕΛΙΖΑ. Χρειάζεται να αναδειχθεί και να στηριχθεί από οποιονδήποτε θέλει, όχι τρέχοντας στον αγώνα. Μπορεί κάποιος που μας διαβάζει τώρα να το ψάξει και να μπει να κάνει μία δωρεά, όσα χρήματα θέλει ο ίδιος.
Πέραν του αγώνα των 100 χιλιομέτρων, υπάρχει και ένας πιο “προσιτός” αγώνας για τον απλό κόσμο, ο οποίος θα διεξαχθεί αν δεν κάνω λάθος την ίδια μέρα, απλώς λίγο νωρίτερα, έτσι δεν είναι;
«Πολύ σωστά. Οι περισσότεροι θεωρούν ότι αυτός ο αγώνας δεν υπάρχει. Ακούνε 100 χιλιόμετρα και σου λένε «που να έρθουμε ρε φίλε;». Στα 100 χιλιόμετρα σιγά σιγά κλείνουν οι συμμετοχές από τους δρομείς. Έχουμε βάλει λοιπόν ένα όριο 100 ατόμων για τα 100 χιλιόμετρα και 200 για τον δρόμο των δύο ωρών, τον οποίο ονομάσαμε ΕΛΙΖΑ. Σε αυτόν τον αγώνα κάποιος μπορεί να δηλώσει τη συμμετοχή του και κάνοντας ακόμα κι ένα λεπτό περπάτημα αν θέλει ή και καθόλου. Μπορείς να κάνεις την εγγραφή, να έρθεις στο γήπεδο, να στηρίξεις με ό,τι τρόπο θέλεις. Μέσα σε αυτό οι χορηγοί μας δεν προσφέρουν μόνο κάποια χρήματα στο Σωματείο, αλλά προσφέρουν και πράγματα στους ανθρώπους που θα δηλώσουν συμμετοχή.
Ο στόχος ήταν να μπορέσουμε να βοηθήσουμε το σωματείο, να το αναδείξουμε το σωματείο και να είναι και ανταποδοτικό όλο αυτό. Η συμμετοχή είναι 50 ευρώ για τους δρομείς. Είναι ένα νούμερο το οποίο είναι καθαρά συμβολικό, για να μπορέσουμε να συγκεντρώσουμε όσα περισσότερα κομμάτια μπορούμε για πρώτη χρονιά, διότι θέλουμε να το κάνουμε θεσμό».
Έχεις ήδη αναρτήσει δύο βίντεο με τον Κώστα Τσαρτσαρή και τον Θοδωρή Παπαλουκά ενόψει του αγώνα, θα δούμε κι άλλους ανθρώπους του αθλητισμού όπως εσείς οι τρεις σε αυτόν τον αγώνα;
«Εννοείται! Για εμένα είναι και πάρα πολύ σημαντικό όπως καταλαβαίνεις. Εγώ έχω ένα βίαιο πρόγραμμα που δεν μου επιτρέπει να μπορώ να μιλάω πολύ και να κρατάω επαφή με ανθρώπους που αγαπάω από τον αθλητισμό. Μπορώ να τους δώσω συγκυριακά. Επειδή μένω στα βόρεια τον Θοδωρή και τον Κώστα τους συναντάω συχνά. Τους εκτιμώ πάρα πολύ και από μόνοι τους μου είπαν εμείς θέλουμε να έρθουμε. Μάλιστα με ρώτησαν πως μπορούμε να βοηθήσουμε και τους είπα ότι μπορούμε να κάνουμε ένα βίντεο. Σύντομα εμφανίστηκαν δύο πολύ καλοί μου φίλοι και συμπαίκτες, με τους οποίους σύντομα θα κάνουμε ένα αντίστοιχο βίντεο, όμως θα στο αφήσω για έκπληξη. Τον έναν τον ψήνω να τρέξει 100 χιλιόμετρα και είναι ζεστός. Επίσης, να τονίσουμε ότι τα 100 χιλιόμετρα δεν είναι δεσμευτικά. Υπάρχει περίπτωση κάποιος να έρθει να δοκιμάσει και στα 50 για παράδειγμα να σταματήσει. Ο καθένας θα ορίσει την απόσταση που θέλει να τρέξει. Έχουμε έπαθλα για τον πρώτο, κάποιοι πρέπει να αναδειχθούν νικητές, αλλά γενικά η συμμετοχή είναι καθαρά συμβολική και ιερή. Ο άλλος συμπαίκτης μου πάντως μπορεί να βγάλει 100 μέτρα (σ.σ. γέλια)».
Γενικότερα από την διοργάνωση τι περιμένεις; Πλέον υπάρχει και η επίσημη ονομασία, επομένως ποιο είναι το ιδανικό αποτέλεσμα;
«Κοίτα, τον αγώνα τον “έστησα” από το μείον, το έκανα σκέψου ενώ βλαστολογούσα τα αμπέλια μου. Έχει στηθεί όλο ταχύτατα, μέσα σε 15-20 μέρες. Άρα όπως καταλαβαίνεις είμαστε σε πάρα πολύ καλό επίπεδο. Εδώ έχουμε φτάσει σχεδόν να συμπληρώσουμε το 50% των συμμετοχών. Σκέφτομαι ότι αν μπορέσουμε να συγκεντρώσουμε για πρώτη χρονιά ένα αξιόλογο ποσό από τους χορηγούς και τις συμμετοχές, αναδεικνύοντας παράλληλα το ιερό έργο του Σωματείου ΕΛΙΖΑ θα είναι ιδανικό.
Είναι ένα πολύ ευαίσθητο κομμάτι για μένα αυτό. Αν ένα παιδί υποστεί μία μορφή βίας το κουβαλάει για όλη του τη ζωή, είναι τραυματισμένο. Αλλά θα αφήσουμε τους ειδικούς, οι οποίοι δουλεύουν σε αυτό πάρα πολλά χρόνια, να το αναδείξουν. Θέλουμε να αναδείξουμε λοιπόν πόσο σημαντικό είναι το έργο του Σωματείου ΕΛΙΖΑ Και να μπορέσουν να το μάθει όσο δυνατόν περισσότερος κόσμος, ώστε όταν θελήσουν να κάνουν μια δωρεά να το έχουν στις επιλογές τους, να μην έχουν μόνο τα πολύ μεγάλα ιδρύματα. Υπάρχουν και τα μικρότερα σωματεία τα οποία θα προσφέρουν πραγματικό έργο. Τα χρήματα του αγώνα πάντως, πάνε απευθείας – και το τονίζω αυτό – στο Σωματείο ΕΛΙΖΑ χωρίς να υπάρχει εμπλοκή οποιουδήποτε άλλου ενδιάμεσα».