Στο Hayes του δυτικού Λονδίνου, ο μικρός Μάικλ έβγαινε από το σπίτι και έπαιζε ποδόσφαιρο, μαζί με τον αδελφό του, Ρίτσαρντ. Ένα κομμάτι γης ανάμεσα στα σπίτια ήταν αρκετό. Δεν υπήρχαν μεγάλες εγκαταστάσεις, ούτε λαμπερά γήπεδα. Υπήρχε μόνο η μπάλα. «Ήταν απλώς η χαρά του να παίζεις ποδόσφαιρο», έχει πει ο ίδιος. Ο πρώτος του (ατομικός) προπονητής και ο άνθρωπος που τον γνωρίζει από τα έξι του χρόνια, Σον Κόνλον, θυμάται ένα παιδί που έπαιζε συνεχώς και είχε από τότε αυτή την ιδιαίτερη χάρη στις κινήσεις του.
Η Άρσεναλ τον πήρε στις ακαδημίες της και στα εννέα του ακολούθησε η Τσέλσι. Επτά χρόνια αργότερα, όμως, τον άφησε ελεύθερο. Ακολούθησε η Μάντσεστερ Σίτι η οποία, τον ίδιο χρόνο, επίσης αποφάσισε να τον αφήσει. Για ένα παιδί που είχε μεγαλώσει με την προοπτική των μεγαλύτερων ακαδημιών της Αγγλίας, ήταν ένα τεράστιο χτύπημα. Για ένα διάστημα έμεινε ακόμη και χωρίς ομάδα.
Η Ρέστινγκ ήταν εκείνη που του άνοιξε την πόρτα. Όχι χωρίς αμφιβολίες. Ο scout Μπρένταν Φλάναγκαν χρειάστηκε να πείσει τους ανθρώπους του συλλόγου για να τον αποκτήσουν, αφού υπήρχαν σκέψεις πως ένα παιδί που είχε απορριφθεί από Τσέλσι και Σίτι ίσως δημιουργούσε προβλήματα. Μάλιστα, η μητέρα του Ολίσε είχε ζητήσει λίγο χρόνο, ώστε ο γιος της να ξαναβρεί την αυτοπεποίθηση μετά τις απογοητεύσεις.
Και τότε ήρθε μια μικρή σκηνή που έμελλε να πει πολλά για τον χαρακτήρα του. Την πρώτη του ημερά στη Ρέντινγκ, ο Ολίσε πήρε τηλέφωνο τον Φλάναγκαν από τον σταθμό για να ρωτήσει που πρέπει να περιμένει το λεωφορείο για την προπόνηση. «Παρακαλώ» και «ευχαριστώ» σε κάθε πρόταση. Ο scout κατάλαβε ότι δεν είχε απέναντί του ένα «δύσκολο παιδί», αλλά έναν ήσυχο και διαφορετικό χαρακτήρα.
Λίγο αργότερα, σε παιχνίδι της Ρέντινγκ U21 απέναντι στη Σπάρτα Πράγας, ο 17χρονος Ολίσε μπήκε αλλαγή. Πέντε λεπτά ήταν αρκετά. Ο Χέιντεν Μούλις (τότε προπονητής της Γουότφορντ) γύρισε στον Φλάναγκαν και τον ρώτησε: «Who the f*** is that?» Ο Φλάναγκαν γέλασε. Είχε μόλις δει το ταλέντο που προσπαθούσε τόσο καιρό να εξηγήσει στους υπόλοιπους.
Από εκεί ξεκίνησε η πραγματική άνοδος. Ρέντινγκ, Κρίσταλ Πάλας, Μπάγερν. Στο Μόναχο ο Ολίσε δεν έγινε απλώς ένας ακόμη ταλαντούχος παίκτης. Έγινε πρωταγωνιστής, κατέκτησε τη Bundesliga και εξελίχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους δημιουργούς της Ευρώπης.
Και υπάρχει κάτι ακόμη που ταιριάζει απόλυτα στην ιστορία του. Ο Ολίσε έχει ένα τατουάζ στα ιαπωνικά: kaizen, μια φιλοσοφία που σημαίνει διαρκή βελτίωση, λίγο κάθε μέρα. Είναι, κατά κάποιον τρόπο, ολόκληρη η πορεία του σε μία λέξη. Δεν προσπάθησε να γίνει άλλος. Προχώρησε βήμα-βήμα, μέχρι εκεί που κάποτε κανείς δεν περίμενε.
Όταν έφτασε η στιγμή να επιλέξει εθνική ομάδα, μπορούσε να αγωνιστεί για περισσότερες από μία χώρες. Η απόφασή του, όμως, ήταν ξεκάθαρη. Ο Πατρίκ Βιεϊρά (τότε προπονητής της Κρίσταλ Πάλας) θυμάται την πρώτη τους συζήτηση στην ομάδα: «Εγώ θέλω να παίξω στην Εθνική Γαλλίας». Για τον Ολίσε δεν υπήρχε δεύτερη επιλογή.
Σήμερα, ο Ζινεντίν Ζιντάν βλέπει σε εκείνον έναν «ηγέτη του παιχνιδιού». Ο Ολίσε έχει ήδη τέσσερα γκολ και δύο ασίστ στα τέσσερα πρώτα παιχνίδια της Γαλλίας στη νέα εποχή του Γάλλου τεχνικού.
Το παιδί που κάποτε δεν θεωρήθηκε αρκετό για την Τσέλσι και τη Μάντσεστερ Σίτι δεν χρειάζεται πλέον να αποδείξει τίποτα σε κανέναν.
Απλώς συνεχίζει να κάνει αυτό που έκανε από μικρός στο Hayes: Παίρνει την μπάλα και παίζει.
Ειρήνη Χατζηκαλυμνίου