Δυο ισοπαλίες ήταν αρκετές για έρθουν στο παγκόσμιο επίκεντρο της ποδοσφαιρικής κοινής γνώμης, αποδεικνύοντας ακριβώς πόσο επιδραστική είναι η διοργάνωση που διεξάγεται αυτές τις μέρες, το Π.Κ. 2026.
Ο 40χρονος Βοζίνια έγινε ο τρίτος μεγαλύτερος σε ηλικία τερματοφύλακας, που κράτησε το μηδέν σε αγώνα Παγκοσμίου Κυπέλλου, μετά τον Άγγλο Πίτερ Σίλτον και τον Ιταλό Ντίνο Τζοφ. Στο 0-0 που έφερε το Πράσινο Ακρωτήρι με την πρωταθλήτρια Ευρώπης Ισπανία. Τα δάκρυα του, στο τέλος του αγώνα, έβγαλαν την εικόνα από τα στενά όρια ενός ποδοσφαιρικού παιχνιδιού και την μετέτρεψαν σε σύμβολο ελπίδας και επιμονής στον ανθρώπινο στόχο. Όχι μόνο αυτό. Η εμφάνισή του άνοιξε και τον δρόμο για να ταξιδέψει η μητέρα του στις ΗΠΑ, χωρίς να πληρώσει τα 15.000 δολάρια που ζήτησε η αμερικανική κυβέρνηση για να δώσει βίζα σε πολίτες της μικρής αφρικανικής χώρας.
Ο Ρουμ, που έστησε οδόφραγμα στο παιχνίδι του Κουρασάο με το Εκουαδόρ, έχει μερικές συμμετοχές στη Μαϊάμι FC του Μέσι αλλά έπρεπε να περιμένει μέχρι τα 37 του για να βρεθεί εκεί που δεν ήταν ποτέ, στην «πρώτη γραμμή» της δημοσιότητας. Οι 15 αποκρούσεις του είναι οι περισσότερες που έχουν καταγραφεί σε τελική φάση Π.Κ. (από το 1966) και σε αγώνα που δεν είχε παράταση.
Το μέγεθος των γεγονότων και η επιρροή τους αποτυπώνεται πια στον κυρίαρχο κόσμο των Social Media. Άμεσα. Σε χρόνο dt, που λέγαμε κάποτε στον στρατό. Ο Βοζίνια είδε τους ακόλουθους του στο Instagram να αυξάνονται από 50.000 σε 5.000.000 εκατομμύρια, λίγες ώρες μετά την λήξη του αγώνα. Έγινε θέμα σε όλα τα κανάλια και στα ειδησεογραφικά sites, «έπαιξε» παντού.
Ρίχνω μια ματιά πριν λίγο, έξι μέρες πλέον μετά τον αγώνα με τους Ισπανούς και διαπιστώνω ότι ο αριθμός έχει εκτοξευθεί στους 14,8 εκατομμύρια ακόλουθους! Ε, έγινα κι εγώ ένας από αυτούς…
Από τη δική του πλευρά, ο Ρούμ πριν αρχίσει ο αγώνας του Κουρασάο με το Εκουαδόρ μετρούσε 459 όλους κι όλους ακόλουθους στο Insta. Στη διάρκεια του ματς το «κοντέρ» ανέβηκε στους 460.000! Τρείς ώρες μετά, τώρα που γράφω αυτό το κείμενο, ο αριθμός είναι ήδη 726.000!
Οι προσωπικές ιστορίες, που προκύπτουν μέσα από μια διοργάνωση όπως το Παγκόσμιο Κύπελλο, συγκινούσαν πάντα τον κόσμο. Κάποτε με διαφορετικό τρόπο, σήμερα με τις νέες συνήθειες. Οι σταρ των γηπέδων «δραπετεύουν» από τα όρια ενός ομαδικού σπορ, όπως είναι το ποδόσφαιρο και αναδεικνύονται ατομικά περισσότερο από ποτέ. Ακόμη κι αν πρόκειται για τερματοφύλακες. Και το γράφω αυτό γιατί οι παλαιότεροι (όπως εγώ) θα θυμούνται ότι η συγκεκριμένη θέση στους αγώνες της αλάνας ήταν μια μορφή τιμωρίας. Την κάλυπταν όσοι δεν ήξεραν να κλωτσάνε καλά το τόπι. Μέσα σε όλα άλλαξε (εδώ και καιρό είναι αλήθεια…) κι αυτό. Οι τερματο-φύλακες σώζουν αδύναμες ομάδες και γίνονται σούπερ ήρωες.