Ο Ολυμπιακός δίκαια και άξια κατέκτησε τον μοναδικό τίτλο, που του είχε ξεφύγει τα τελευταία πέντε χρόνια, υπηρετώντας το ανιδιοτελές στυλ παιχνιδιού του Γιώργου Μπαρτζώκα. Ο Έλληνας τεχνικός έχει παρουσιάσει ουκ ολίγα ελκυστικά σύνολα από την ώρα που επέστρεψε στην ομάδα της καρδιάς του, όμως του έλειπε ο δεύτερος ευρωπαϊκός τίτλος. ώστε να καθιερωθεί και με τη βούλα στην ελίτ της προπονητικής. Οι Πειραιώτες ναι μεν δεν πραγματοποίησαν την καλύτερή φετινή τους εμφάνιση στο ματς με τη Ρεάλ Μαδρίτης, όμως όπως υποστηρίζουν πολλοί προπονητές και παίκτες, “τους τελικούς τους κερδίζεις, δεν τους παίζεις”.
Οι πρωταθλητές Ευρώπης μπήκαν νευρικά στο παιχνίδι τίτλου απέναντι στους “μερέγχες” (έχαναν με 3-15), όμως όσο περνούσε η ώρα, ο Ολυμπιακός έδειχνε τη δυναμική του, το βάθος πάγκου έκανε τη διαφορά, ενώ βγήκε μπροστά η προσωπικότητα του Εβάν Φουρνιέ, αλλά και ο “killer” Άλεκ Πίτερς, που έκανε απίστευτο Final 4. Ο Ολυμπιακός πήρε αυτό που άξιζε τα τελευταία πέντε χρόνια, έχει κατακτήσει τρεις φορές την πρωτιά στη regular season, έχει λάβει μέρος σε πέντε Final 4, έχει ηττηθεί σε ημιτελικό και τελικό στο σουτ, όμως φέτος ήρθε δικαίως η ώρα του.
Το σύνολο του Γιώργου Μπαρτζώκα, ήταν μία σταθερή ομάδα, ενισχύθηκε μεσούσης της περιόδους με παίκτες όπως ήταν οι Κόρι Τζόζεφ και Ταϊρίκ Τζόουνς, ενώ το γεγονός πως διαθέτει και αθλητές με ατομική ικανότητα (Φουρνιέ και Ντόρσεϊ), έκανε τη διαφορά την ώρα της κρίσης. Ο Ολυμπιακός στηρίζεται στη δύναμη του συνόλου, δεν είναι προσωποκεντρική ομάδα και πάντα βρίσκει πολλούς διαφορετικούς πρωταγωνιστές, όντας μία Λερναία Ύδρα. Ο Ολυμπιακός δίκαια αποτελεί την πέμπτη κορυφαία δύναμη στο ευρωπαϊκό μπάσκετ όλων των εποχών και πλέον κοιτάζει να αναρριχηθεί ακόμα ψηλότερα τα επόμενα χρόνια.
ΥΓ. Το μόνο αρνητικό στις συλλογικές επιτυχίες της χώρας μας, είναι η απουσία Ελλήνων παικτών, κάτι που πρέπει να μας προβληματίσει…