Ο Βασίλης Μυριανθόπουλος είναι ένας αθλητής που ζει τη στιγμή. Μέσα σε λίγους μήνες προπόνησης βρέθηκε στο βάθρο των νικητών, να ονειρεύεται μεγάλες διοργανώσεις και να βάζει ψηλά τον πήχη. Με αυθορμητισμό, χιούμορ αλλά και απόλυτη συγκέντρωση όταν έρχεται η ώρα της εκκίνησης, μιλά για τη διαδρομή του, τις δυσκολίες, τους στόχους και το όνειρο που δεν είναι άλλο από τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Ο αθλητής του Κώστα Βογιατζάκη είναι ο γρηγορότερος και σταθερότερος μέχρι σήμερα Έλληνας σπρίντερ της χρονιάς, με 6.64 στα 60 μ. στην ημερίδα της 8ης Φεβρουαρίου και 6.66 στις 31 Ιανουαρίου.
Στο μυαλό του είναι ήδη το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κλειστού στίβου στο Τορούν (20-22/3), αλλά και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ανοιχτού στο Μπέρμιγχαμ.
-Ξεκίνησες από το ποδόσφαιρο και κατέληξες στον στίβο. Πώς έγινε αυτή η μετάβαση;
«Ξεκίνησα έξι χρονών το ποδόσφαιρο, στον Πανιώνιο, και στα 18 αποφάσισα να ασχοληθώ με τον στίβο. Πήγα στο σχολικό πρωτάθλημα για να χάσω μάθημα και έκανα 11.03 στα 100 μ. πέρασα στη β’ φάση, εκεί όμως ακυρώθηκα. Ωστόσο είπα στον πατέρα μου να πάω να τρέξω στο διασυλλογικό για να δω τι θα κάνω. Τελικά έμεινα στο στίβο».
-Πότε κατάλαβες πως μπορείς να πετύχεις σπουδαία πράγματα;
«Το κατάλαβα τον πρώτο χρόνο, όταν πήρα μετάλλιο στα 200 μ. κλειστού στίβου με πέντε μήνες προπόνηση. Στην αρχή ξεκίνησα με τον Βασίλη Σέγκο και έπειτα πήγα στον Κώστα Βογιατζάκη. Είναι σημαντικός άνθρωπος στη ζωή μου. Με έχει ανεβάσει και σαν άνθρωπο και σαν αθλητή».
-Το χιούμορ σου και ο αυθορμητισμός σου σε βοηθούν στην προπόνηση και στους αγώνες;
«Κάποιες φορές μπορεί να το παρακάνω και να μου κάνει παρατήρηση ο προπονητής μου. Πιστεύει πως με αποσυντονίζει, αλλά εμένα αυτό με ηρεμεί. Στους αγώνες αλλάζω. Δεν μιλάω πολύ, είμαι κλεισμένος στον εαυτό μου. Κάθε διοργάνωση στην οποία συμμετέχω είναι μια εμπειρία ζωής για μένα. Το ευχαριστιέμαι με όλη μου την ψυχή. Είναι σαν να μου παίρνεις ένα παιχνίδι. Υπάρχει και το άγχος της προσμονής, αλλά ταυτόχρονα το απολαμβάνω».
-Ποια στιγμή με την εθνική ομάδα θυμάσαι πιο έντονα;
«Σίγουρα την 7η θέση που κατακτήσαμε με τη σκυτάλη 4Χ100 μ. το 2024 στη Ρώμη, που ήταν πραγματικά μια μοναδική στιγμή, αλλά και την πρώτη μου συμμετοχή σε Βαλκανικό Πρωτάθλημα στην Κραϊόβα το 2021. Ήμουν αναπληρωματικός στη σκυτάλη και την τελευταία στιγμή ο Γιάννης Νυφαντόπουλος είχε ένα πρόβλημα και δεν θα έτρεχε. Με έπιασε τότε και μου είπε: “Σε εμπιστεύομαι, κάν’ το για σένα και για μένα, ξέρω πως μπορείς”. Γενικά ο Γιάννης έχει έναν ενωτικό ρόλο στην ομάδα. Τον ακούμε και τον σεβόμαστε.
Η σκυτάλη φέτος είναι σε θέση να κάνει σπουδαία πράγματα. Ο μεγάλος μας στόχος είναι το πανελλήνιο ρεκόρ, το οποίο μπορεί να μας δώσει και μια καλή παρουσία στο Μπέρμιγχαμ. Έχει βοηθήσει η Ομοσπονδία και όλοι όσοι εμπλέκονται στην απόδοση της ομάδας. Σημαντικά είναι και τα καμπ, γιατί βοηθούν να μη χανόμαστε. Η γενιά που έρχεται είναι πολύ δυνατή».
-Πού μπορεί να φτάσει ο Βασίλης Μυριανθόπουλος;
«Είχα πάθει μια θλάση πριν από δύο μήνες. Είχα πολύ άγχος για το πώς θα επιστρέψω. Είχα χάσει την αυτοπεποίθησή μου, δεν πίστευα πως θα τρέξω όπως πριν. Τελικά όλα πήγαν καλά.
Το καλοκαίρι θέλουμε κάτι πολύ καλό τόσο στα 100 μ. όσο και στα 200 μ, νομίζω και στα 200 μ. έχω πολλά ακόμη να δώσω, το κράτημα μου στα τελευταία μέτρα ήταν πάντα το προτέρημα μου και είναι πολύ σημαντικό που φέτος βελτιώθηκα πολύ στην εκκίνηση. Δουλέψαμε εντατικά το 60άρι και αυτό φάνηκε.
Ο στόχος είναι να σπάσω το 10.20 και ό,τι είναι να έρθει, ας έρθει. Στα 60 μ. έχω σταθεροποιηθεί σε καλές επιδόσεις και ακόμη δεν έχω φορμαριστεί. Κυνηγάω το Παγκόσμιο και θέλω να κερδίσω ένα Βαλκανικό στον κλειστό, κάτι που έχει να γίνει πολλά χρόνια. Το καλοκαίρι οι στόχοι επικεντρώνονται στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Ο απώτερος πόθος είναι η πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2028».
-Είστε ένα δυνατό γκρουπ. Πώς είναι γενικά το κλίμα;
«Η ομάδα είναι πολύ δυνατή και πολύ δεμένη. Έχουμε πολύ καλή χημεία. Αγωνιστικά το επίπεδο είναι πολύ υψηλό και αυτό βοηθάει πάρα πολύ. Η Ραφαέλα (σ.σ Σπανουδάκη) φέτος είναι σε φοβερή κατάσταση. Γενικά ο Βογιατζάκης είναι αυτός που ξεκινάει τις πλάκες κι εμείς τις συνεχίζουμε. Εγώ είμαι το μεγαλύτερο πειραχτήρι. Είμαστε μια οικογένεια. Είναι πολύ δυνατά και τα νέα παιδιά, ο Παπαγιάννης, ο Τσικιλής και ο Κολυδάς – στον τελευταίο βλέπω τον μικρό μου εαυτό. Όλα τα παιδιά είναι φανταστικά και ταλαντούχα».
Επιμέλεια: Βασίλης Αγριτάκης