Η Κατερίνα Στεφανίδη δεν έκρυψε την ικανοποίησή της για την εμφάνισή της, αλλά και για την παρουσία της οικογένειάς της στο πλευρό της. Από το 4,10-4,15 μ. στις αρχές της χρονιάς έφτασε στα 4,60 μ., κλείνοντας μια ιδιαίτερη σεζόν με αισιοδοξία για τη συνέχεια.
Αναλυτικά οι δηλώσεις της στην κάμερα της ΕΡΤ:
«Η φετινή χρονιά είναι τόσο διαφορετική για μένα, έχοντας το μπέμπη, έχοντας τον Μίτσελ στην προπόνηση, στους αγώνες. Νομίζω είναι το αγαπημένο μου πρωτάθλημα. Παρ’ όλα αυτά, είμαι φοβερά ικανοποιημένη. Ήρθα εδώ με φετινό ρεκόρ 4,48 μ., έκανα φετινό ρεκόρ στο προκριματικό, φετινό ρεκόρ στον τελικό.
Είχα και ένα στοίχημα με την αδερφή μου. Είχαμε μια διαφορά, γιατί ξαναξεκίνησε επί κοντώ. Με το 4,50 μ. την ισοφάρισα και με το 4,60 μ. την πέρασα. Οπότε είχε μεγάλη σημασία αυτό για μένα.
Αλλά είμαι φοβερά ικανοποιημένη. Δεν αισθάνθηκα σωματικά όσο καλά αισθάνθηκα στο προκριματικό, για να είμαι ειλικρινής. Και ίσως αυτό δείχνει ακόμα παραπάνω το πόσο καλό είναι το 4,60 που έγινε σήμερα.
Υπήρχε ένα θέμα με το τρέξιμό μου σήμερα. Ίσως απλά δεν αισθανόμουν όσο καλά, ίσως ήμουν κουρασμένη, δεν ξέρω. Και νομίζω αυτό έλειπε. Όσο μπαίνεις μέσα στον αγώνα, λίγο ξεχνάς αυτές τις λεπτομέρειες και απλά αγωνίζεσαι. Και νομίζω αυτό έγινε στην τρίτη προσπάθεια στο 4,60.
Και στην πρώτη στο 4,70, για να πω την αλήθεια, είμαι ευχαριστημένη και με την προσπάθεια που έκανα στο 4,70. Το μόνο που δεν είμαι ευχαριστημένη είναι που δεν τελείωσα τις προσπάθειες στο 4,70, γιατί άλλαξα κοντάρι και το φοβήθηκα. Το είμαι τελείως ειλικρινής, το φοβήθηκα ξεκάθαρα. Αλλά, ξαναλέω, δεν έχω ξαναδεί τον πήχη στο 4,60 φέτος και τον είδα στο 4,70.
Θα πάω μόνο σε έναν ακόμα αγώνα αυτή τη στιγμή. Αυτό έχω στο μυαλό μου, εκτός αν αλλάξει κάτι, που είναι στο τέλος του μήνα. Και δεν είναι πραγματικός αγώνας. Είναι ένας αγώνας όπου διαλέγεις, έχεις έξι προσπάθειες, διαλέγεις το ύψος. Νομίζω δεν μετράει καν σαν αγώνας. Το κάνει μια φίλη μου και γι’ αυτό θα πάμε και θα πηδήξω.
Από εδώ και πέρα μπορεί λίγο να σκεφτώ. Καταρχάς, ξέρεις, κάποιοι λένε το πας χρόνο-χρόνο. Τώρα είμαι 36. Εγώ το πάω μήνα-μήνα, για να είμαι ειλικρινής.
Θα ήθελα να ξεκουραστώ. Έχουμε διάφορα σενάρια στο μυαλό μας. Δηλαδή, υπάρχει ένα σενάριο του να κάνω κλειστό και να ξεκουραστώ λίγο στον ανοιχτό. Γιατί άμα σαν μακρινό στόχο το Λος Άντζελες δεν μπορεί να βγει για μένα, που θα είμαι 38 πλέον τη χρονιά του Λος Άντζελες, κάνοντας και κλειστό και Πεκίνο, που είναι αργά του χρόνου, Παγκόσμιο, και Ευρωπαϊκό το ’28 στην Πολωνία.
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι νωρίς το ’28. Οπότε πρέπει λίγο να τα κοιτάξουμε αυτά, γιατί είπα θα συνεχίσω. Αγαπάω πολύ το επί κοντώ, μ’ αρέσει πολύ. Σε ένα επίπεδο με τρομάζει κιόλας, αλλά νομίζω είναι και καλό γενικά να κάνεις πράγματα που σε τρομάζουν.
Αλλά δεν μπορώ να ξαναπεράσω αυτό που πέρασα από το ’20 ως το ’24, με πόνο συνέχεια, με τραυματισμούς. Οπότε κάνουμε μια πιο ιδιαίτερη προπόνηση, πιο συγκρατημένη, και αυτό θα συνεχίσουμε να κάνουμε. Και γι’ αυτό μιλάω για πιθανώς να αφήσω μια σεζόν, είτε το χειμώνα είτε το ανοιχτό, ώστε να μπορέσω να ξεκουραστώ και να μην υπάρχουν τραυματισμοί.
Ή να συνεχίσω, γιατί δεν μπορώ να συνεχίσω να το κάνω πονώντας. Και αυτό είναι το καλύτερο πράγμα που έχει γίνει φέτος: είμαι πρώτη φορά υγιής.
Έχω κάνει και 4,10 και 4,15, ναι, ναι. Της είχα πει «δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα ξαναβάλω τα αγωνιστικά μου κοντάρια, ώστε να μπορέσω να κάνω να μιλάμε για ύψη 4,60, 4,70 κ.λπ.». Δεν μπορούσα, στο μυαλό μου δεν μπορούσα να το δω αυτό ποτέ.
Υπήρξε μια πολύ μεγάλη βελτίωση, γιατί, για να είμαι ειλικρινής, ξεκινήσαμε να κάνουμε σπριντ. Ένας επικοντιστής είναι ένα σπριντ με ένα κοντάρι, ουσιαστικά. Ξεκινήσαμε να κάνουμε σπριντ τον Μάρτιο. Δηλαδή πραγματική προπόνηση έχω κάνει από τον Μάρτιο και μετά, γιατί είχα κάνει και καισαρική, για να είμαι ειλικρινής, και είχα και κάποια προβληματάκια στην αρχή.
Οπότε θα μπορούσα να είμαι αυστηρή με τον εαυτό μου και να πω ότι άμα είχα κάνει μια υπέρβαση πριν έρθουμε εδώ, ίσως να είχε βγει και το 4,70 σήμερα.
Νομίζω, για να είμαι δίκαιη με τον εαυτό μου, ήρθα με 4,48 και έκανα 4,60. Νομίζω δεν μπορώ να ζητήσω κάτι παραπάνω. Με βαθμολογώ υψηλά. Θα μπορούσα ψυχολογικά να είχα πάει λίγο καλύτερα, αλλά είμαι πολύ ευχαριστημένη.
Η αλήθεια είναι από τη μία χαίρομαι πάρα πολύ που μπορώ να κάνω αυτό που έκανα σήμερα και στο προκριματικό, δηλαδή να αγωνίζομαι σε ένα μεγάλο πρωτάθλημα. Από την άλλη, θα ήθελα να μπορώ να το κάνω και λίγο χωρίς να είναι ένα πρωτάθλημα, ώστε να είμαι λίγο πιο έτοιμη στο πρωτάθλημα.
Ίσως ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι αυτό. Ένιωσα για πρώτη φορά ότι ξεκινάω από το μηδέν. Κάθε χρονιά ξεκινάς και έχεις ένα στάνταρ. Ξέρεις ότι το μικρότερο κοντάρι από αυτή τη φορά είναι αυτό, ότι από αυτή τη φορά θα πει το χαμηλό νούμερο που θα δείξω είναι τόσο.
Εδώ ξεκίνησα από το μηδέν. Ξεκίνησα όντας 15 κλάπες πάνω από το τι είμαι τώρα. Δηλαδή είναι μια πολύ διαφορετική εμπειρία, ένα πολύ διαφορετικό challenge. Θεωρώ τώρα ότι έχουμε φτάσει ξανά σε ένα επίπεδο που μπορούμε να κοιτάμε ότι ξεκινάει μια ξανά νορμάλ σεζόν από το φθινόπωρο και μετά.
Μου είπε ότι δεν μπορεί να φανταστεί πόσο περήφανος είναι, γιατί και εκείνος ξέρει. Ξέρουμε ότι είμαι καλά και ίσως οι άλλες μπορούσαν να έχουν κάνει και το 4,70 και έχει πάει καλά η προπόνηση, αλλά ξέρει και πόσο έχω δυσκολευτεί φέτος στους αγώνες.
Και είναι αυτό ένα πράγμα… Όταν είχα κάνει ένα podcast, αφού κάνουμε λοιπόν τέτοια συνέντευξη, το ’20, στη διάρκεια του Covid, και είχα πει ότι εγώ πάντα θα κάνω επί κοντώ, πάντα θα πιάνω κοντάρι, πάντα θα παίζω ίσως μέχρι ένα σημείο που δεν με τρομάζει όσο με τρομάζει από ένα επίπεδο και μετά, μέχρι εκεί που μου είναι εύκολο.
Και είχα πει όμως, όταν θα σταματήσω, αυτό που θα μου λείψει πολύ είναι οι αγώνες, το να αγωνίζομαι.
Και για να είμαι απολύτως ειλικρινής, φέτος δεν διασκέδασα στους αγώνες μου. Δεν μου έλειψαν καθόλου οι αγώνες. Το αντίθετο θα έλεγα. Δηλαδή έμπαινα στους αγώνες και δεν αισθανόμουν καλά, ίσως γιατί δεν ήμουν κατάλληλα προετοιμασμένη, δεν ξέρω.
Εκτός από εδώ, αυτό νομίζω θα μου λείψει. Το να αγωνίζομαι σε πρωταθλήματα, καλά ή κακά, αυτό θα μου λείψει.
.
Ο Μίτσελ έχει τραβήξει μια δύσκολη σεζόν, αν είμαι ειλικρινής. Γιατί όσοι είμαστε στην Αμερική δεν έχουμε καθόλου βοήθεια. Δηλαδή, ενδιάμεσα στην προπόνηση, όταν κάνω άλματα ή όταν κάνω βάρη, η ξεκούρασή μας ήταν να ανταλλάσσουμε ποιος κρατάει το μωρό.
Τώρα το μωρό περπατάει, οπότε η ξεκούρασή μας είναι ποιος κυνηγάει το μωρό. Έχει αλλάξει λίγο η δυσκολία αυτή.
Δύο εβδομάδες τώρα έχει φάει ο Μίτσελ ένα μεγάλο πακέτο να κουβαλάει ένα δεκάκιλο χταπόδι, όπως λέμε εμείς. Πάντως άνοιξε την αγκαλιά του ο μικρός στο τέλος.
Αυτό όμως εμένα με κάνει να χαμογελώ. Δηλαδή αυτή η εμπειρία του να είμαστε εδώ με εκείνον, ξέρεις, και κάποιοι λένε «μα τι σημασία έχει; Δεν θα το θυμάται». Για μας είναι η εμπειρία, όχι για εκείνον».