Ο γεννημένος το 1999 άλτης του ύψους ολοκλήρωσε τη σεζόν με την όγδοη θέση στον τελικό του ύψους στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Τόρουν και μια σειρά από σταθερές εμφανίσεις, που αποτελούν εχέγγυο για ακόμη μεγαλύτερα άλματα στη θερινή περίοδο.
Εκεί, θα διεκδικήσει όχι μόνο μια θέση στον τελικό του ύψους στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Μπέρμιγχαμ, αλλά και επιδόσεις πάνω από τα 2,30 μ., που θα τον φέρουν στην ελίτ του κόσμου.
Ο παγκόσμιος πρωταθλητής Κ20 του 2018 και κάτοχος του πανελληνίου ρεκόρ Κ18 στον κλειστό στίβο έχει αφήσει πίσω του την αβεβαιότητα και, με περίσσια πλέον αυτοπεποίθηση και αμείωτο ενθουσιασμό, είναι έτοιμος για τις επόμενες προκλήσεις.
Η ιστορία πίσω από την ενασχόληση του με το στίβο, οι δαίμονες του με το 2,12 μ., η δύσκολη περίοδο μετά το χρυσό στο Παγκόσμιο Κ20, η διάκριση στους Ολυμπιακούς και τα γούρια που προσπαθεί να τηρεί είναι ορισμένα από αυτά για τα οποία μιλάει στη συνέντευξη που παραχώρησε στο site του ΣΕΓΑΣ.
-Αντώνη, μετά τον τελικό του ύψους είπες πως όταν είδες πως το 2,26 μ. σου έδινε μετάλλιο, σου κόπηκαν τα πόδια. Πώς ξεπερνάει ένας αθλητής αυτό το συναίσθημα;
«Μέσα από προπόνηση και εμπειρία σε μεγάλους αγώνες. Η πίεση ενός παγκοσμίου είναι διαφορετική, πόσο μάλλον όταν επιδιώκεις να βρεθείς ψηλά. Ωστόσο η γενικότερη παρουσία μου στη διοργάνωση ήταν καλή. Η τριβή με αυτούς τους αθλητές σε βοηθάει να απομυθοποιείς κάποια πράγματα. Έχω αγωνιστεί με τους περισσότερους στη διάρκεια της σεζόν.
Η παρουσία μου στο Παγκόσμιο θα με βοηθήσει στο ευρωπαϊκό ανοιχτού το καλοκαίρι. Σου δίνει αυτοπεποίθηση η συμμετοχή σε τέτοιους αγώνες. Καταλαβαίνεις πως δεν είναι τόσο δραματικό, μπαίνεις πιο ήρεμος, αν κάνεις τη δουλειά σου θα βγει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Εξάλλου, έχει αποδειχθεί πως στις μεγάλες διοργανώσεις δεν ξεφεύγουν εύκολα τα πράγματα σε σχέση με τις επιδόσεις. Είναι στο κεφάλι του αθλητή».
-Τώρα που πέρασαν κάποιες ημέρες και σκέφτεσαι τον αγώνα, τι περνάει από το μυαλό σου;
«Μετανιώνω γιατί δεν ελευθέρωσα το άλμα μου. Υπήρχε ένταση στον αγωνιστικό χώρο. Έξω από το γήπεδο δεν το βλέπεις. Τώρα, με καθαρό μυαλό, σκέφτομαι πως θα μπορούσα να κάνω 2,30 μ., και αυτό γιατί έκανα 2,15 με τέσσερα βήματα και 2,20 υπερβολικά εύκολα στο ζέσταμα. Αυτά ήταν δείγματα για 2,30. Ο τελικός ήταν στα μέτρα όλων, και τα δικά μου».
–Πώς είναι το κλίμα στον αγωνιστικό χώρο στον τελικό μιας μεγάλης διοργάνωσης; Πώς οι αθλητές διαχειρίζονται την κατάσταση;
«Εγώ προσπάθησα να κοιτάξω τη δουλειά μου και να αφοσιωθώ στο άλμα μου. Να ακούω τις οδηγίες του Θοδωρή (σ.σ. Δόση) στο κεφάλι μου. Μπαίνεις σε έναν αγώνα, κάνεις τη δουλειά. Είσαι εσύ και ο πήχης. Στόχος είναι να είμαι καλά τεχνικά. Σωματικά, έτσι κι αλλιώς, σε μια τέτοια διοργάνωση είσαι στα καλύτερά σου.
Στο Τόρουν, στο πρώτο άκυρο, ήξερα ακριβώς τι να κάνω. Το σώμα μου έμπαινε με μεγαλύτερη ταχύτητα και γι’ αυτό έκανα το άκυρο. Και στα 2,26 μ. το άλμα ήταν ελεγχόμενο. Ο Θοδωρής απ’ έξω μου παίρνει ένα μεγάλο βάρος. Μου δίνει τη σιγουριά. Αν μου πει κάτι που δεν περιμένω, με αιφνιδιάζει. Κάποιες φορές μου λέει και αυτό που πρέπει να ακούσω και τα αναλύουμε μετά. Μου έχει εμπιστοσύνη και μου αφήνει τον χώρο να κάνω κι εγώ τις διορθώσεις, ανάλογα με το πώς αισθάνομαι, εκτός αν κάνω κάποιο πολύ σοβαρό λάθος».
-Πόσο κίνητρο για τη συνέχεια σου δίνει η παρουσία σου σε αυτή τη διοργάνωση;
«Θέλω το άλμα στα 2,30 μέτρα. Έχω ελπιδοφόρες σκέψεις για το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του Μπέρμιγχαμ. Ένα σημαντικό πρωτάθλημα που μπορείς να διεκδικήσεις πολλά. Έχω εμπειρία σε αυτόν τον αγώνα. Ο προκριματικός είναι πιο δύσκολος αγώνας, ωστόσο τώρα μπορώ να τον διαχειριστώ καλύτερα. Έχω άλλη αυτοπεποίθηση και άλλες επιδόσεις στα πόδια μου. Νιώθω πως τα άλματα στα 2,30 μ. θα έρθουν πριν το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα».
–Το ύψος, απόλυτα εγκεφαλικό αγώνισμα. Πόσο εύκολο είναι να κολλήσεις και, παρά το ότι είσαι καλά, να μην μπορείς να ανταποκριθείς σε ένα ύψος;
«Απόλυτα εγκεφαλικό. Έχω μια προσωπική ιστορία γι’ αυτό που αφορά στο 2,12 μέτρα.! Έχω ένα θέμα με το 2,12 μέτρα. Δεν θα δεις συχνά να περνάω το συγκεκριμένο ύψος. Το ρίχνω σχεδόν πάντα. Προσπαθώ να το αποφύγω. Ίσως να έχει να κάνει με το ότι κυνηγούσα το ρεκόρ του Μάστορα (ήταν 2,11 μ.) και έβαζα συνέχεια το 2,12 μ. και δεν το περνούσα. Το πανελλήνιο ρεκόρ το πήρα με 2,14 μέτρα. Και στη χειρότερη κατάσταση το 2,12 θα το αφήσω.
Ο Θοδωρής σε έναν αγώνα έγινε έξαλλος μαζί μου γιατί άφησα το 2,12 μ. και πήγα στο 2,16. Συνήθως θες μια εσωτερική δύναμη για να ξεφύγεις από αυτό. Το ύψος είναι ένα αγώνισμα που δεν τρέχεις σε διάδρομο. Η στροφή είναι πολύ δύσκολη, δεν το καταλαβαίνουν οι άλλοι. Εντελώς εσωτερικό, πρέπει να πείσεις τον εαυτό σου πως όλα είναι καλά. Όσο προπονημένος και να είσαι, υπάρχουν στιγμές που μπορείς να κολλήσεις. Μπορεί να είσαι καλά και, αν κολλήσεις ψυχολογικά, να μην περνάς ύψη, αλλά μπορεί να είσαι σε μέτρια κατάσταση και, εγκεφαλικά πολύ δυνατός, να προχωράς. Γενικά οι άλτες του ύψους είμαστε πάρα πολύ γυμνασμένοι. Θα δεις αθλητές του ύψους να διακρίνονται και στο μήκος και στα σύνθετα».
-Μετά το χρυσό στο Παγκόσμιο Κ20 το 2018 είχες μια κοιλιά, πώς το διαχειρίστηκες;
«Έπεσα πολύ ψυχολογικά, ήταν η περίοδος μετά την επιστροφή μου από την Αμερική και ο COVID. Έκανα προπόνηση με το ζόρι. Ήμουν μόνος στους ξενώνες στη Θεσσαλονίκη, μακριά από οικογένεια. Ζορίστηκα πολύ, χωρίς ανθρώπινες επαφές.
Τρία χρόνια έκανα να συνέλθω. Ήταν κακή συγκυρία, ήμουν σαν χαμένος, όπως όλοι μας. Υπό άλλες συνθήκες θα το είχα διαχειριστεί καλύτερα. Και γι’ αυτό αποφάσισα να κάνω την αλλαγή και να κατέβω στην Αθήνα με τον Θοδωρή Δόση. Για να ξεκολλήσω και στο κεφάλι και προπονητικά. Ήταν η καλύτερη απόφαση να αλλάξω περιβάλλον και συνθήκες».
-Πώς μπήκε ο στίβος στη ζωή σου;
«Ο θείος μου, Άρης Παυλάτος, ήταν αθλητής του δεκάθλου. Ζούσε στην Αθήνα και έκανε προπόνηση στον Άγιο Κοσμά. Όταν ερχόμουν Αθήνα, με έπαιρνε μαζί του στο στάδιο. Φεύγαμε από το σπίτι στις 6 το πρωί. Ήμουν 8 χρονών και για μένα το στάδιο ήταν παιδική χαρά. Σε μια από αυτές τις επισκέψεις έβαλα τον πήχη στα 1,20 μ. να κάνω άλμα και το είχα περάσει. Δύο χρόνια μετά, στα 10, πήγα πάλι στον Άγιο Κοσμά και είδα τον Κυριάκο Ιωάννου να κάνει άλματα. Για 2 ώρες παρακολουθούσα τα άλματά του και δεν κουνήθηκα από τη θέση μου.
Ερωτεύτηκα το άθλημα. Ήμουν 1,50 μ. και λέω του θείου μου «βάζω στο 1,50 μ.» και έκανα άλματα μέχρι να το περάσω. Δευτέρα με Τρίτη Γυμνασίου, όταν ήρθε το στρώμα στο Λουτράκι, ξεκίνησα προπόνηση. Το πανελλήνιο ρεκόρ Κ18 που έκανα το 2016 το έκανα με παπούτσια του Ιωάννου. Είχαν σπάσει τα δικά μου και ο θείος μου, που είχε σχέσεις με τον προπονητή του Ιωάννου, τον Δημήτρη Ευθυμίου, πήρε ένα ζευγάρι του Ιωάννου. Τα έχω κρατήσει, άλλωστε μου τα έδωσε το πρώτο μου είδωλο. Από μικρός θαύμαζα και τους Μπονταρένκο και Μπαρσίμ. Με αυτούς μεγάλωσα. Ο Μπονταρένκο θεωρώ πως ήταν κρύο αίμα».
-Θα άλλαζες κάτι στη διαδρομή σου;
«Νομίζω πως όχι, καθώς όλα είναι εμπειρίες. Και τα λάθη στο πρόγραμμα, αν δεν τα είχα κάνει, δεν θα το απολάμβανα το ίδιο. Στον στίβο πρέπει να περάσεις μια διαδρομή. Ίσως να άλλαζα κάποιες συμπεριφορές δικές μου μέσα στον αγώνα, στο πώς αντιδρώ».
– Ποιοι είναι οι μακροχρόνιοι στόχοι σου;
«Η συμμετοχή σε τελικό Ολυμπιακών Αγώνων. Και αυτό θέλω να γίνει σε δύο χρόνια στο Λος Άντζελες. Εκτός του ότι θα είναι οι πρώτοι μου Ολυμπιακοί, ευελπιστώ να έχω ανέβει και να έχω πετύχει κι άλλα πράγματα.
Όλοι θέλουμε βάθρο. Όλοι οι αθλητές αυτό θέλουμε. Εννοείται με ενδιαφέρουν και τα παγκόσμια. Θέλω τους τελικούς. Ό,τι άλλο έρθει, καλό είναι. Θέλω να κρεμάσω ένα μετάλλιο Ανδρών».
–Έχεις γούρια ή μοτίβα;
«Έχω μια παράδοση από πιτσιρικάς. Φοράω διαφορετικές κάλτσες. Όταν πέρασα για πρώτη φορά τα 2,00, φορούσα κατά λάθος διαφορετικές κάλτσες και από τότε το καθιέρωσα. Τώρα φοράω και διαφορετικό χρώμα παπούτσι. Το καινούργιο στο αριστερό. Επίσης τρώω και μια συγκεκριμένη σοκολάτα μέσα στον αγώνα, γιατί μου αρέσει να την τρώω».