«Πέρασαν τέσσερα χρόνια στα οποία εγώ και η σύζυγος μου έχουμε μάθει να ζούμε με αυτό τον πόνο», σημείωσε ο Αριστείδης Καμπανός και πρόσθεσε: «Όπως είπε με πολύ εύσχημο τρόπο έξω από τα δικαστήρια (σ.σ. η σύζυγός του), τα ισόβια σε αυτή την υπόθεση τα έχουμε υποστεί εμείς».
Όπως ανέφερε, «αυτή η επέτειος των τεσσάρων χρόνων, έτυχε με την άσχημη συγκυρία του δυστυχήματος με τα επτά παιδιά, τους φιλάθλους του ΠΑΟΚ που έχασαν με τόσο άσχημο τρόπο τη ζωή τους, στο δυστύχημα της Ρουμανίας. Κάτι συμβαίνει, το οποίο πρέπει να το διορθώσουμε. Σε τέτοιες δύσκολες στιγμές, πρέπει να υπάρξουν και στιγμές περισυλλογής, περίσκεψης κι όχι στιγμές κριτικής, επικριτικές στιγμές. Πρέπει να δούμε τι συμβαίνει, τι φταίει και να το διορθώσουμε, για να βελτιώσουμε τις καταστάσεις και στο ποδόσφαιρό μας και στην ίδια μας τη χώρα».
«Αυτές οι δύσκολες στιγμές πρέπει να μας ενώνουν. Δεν πρέπει να μας χωρίζουν τα ονόματα, οι ομάδες. Πρέπει να είμαστε ενωμένοι και πρέπει ενωμένοι να αντιμετωπίσουμε αυτά τα άσχημα γεγονότα. Πήγαμε με τη σύζυγό μου, ανάψαμε ένα κεράκι στη μνήμη αυτών των παιδιών, αφήσαμε λουλούδια για να δείξουμε και με την πράξη μας ότι δεν έχουμε κάτι να χωρίσουμε, είτε κάποιος είναι Άρης, είτε ΠΑΟΚ».
Για την κίνηση του πρώην προϊσταμένου Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης, να προχωρήσει σε έφεση επί της απόφασης για τη δολοφονία του γιου του και να ζητήσει την μετατροπή της ποινής από ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο σε ανθρωποκτονία με άμεσο δόλο, ο Αριστείδης Καμπανός σχολίασε: «Είναι μια απόφαση της Δικαιοσύνης που μας βρίσκει σύμφωνους. Έχω πει, όπου υπάρχει έγκλημα πρέπει να υπάρχει και τιμωρία, γιατί με αυτόν τον τρόπο, αυτοί που δεν μπορούν να βάλουν μυαλό, να συνετιστούν.
Οι αυστηροί νόμοι λειτουργούν για τους παραβατικούς, αν είμαστε σωστοί άνθρωποι στη χώρα που γεννήθηκε η δημοκρατία, δεν πρέπει να τους να τους φοβόμαστε, αλλά να τους ενστερνιζόμαστε, να τους υπακούμε. Δεν χρειάζεται να φοβάται κάποιος ο οποίος είναι νόμιμος. Οι παραβατικοί πρέπει να φοβούνται τους νόμους».
Συνεχίζοντας, ο πατέρας του Άλκη Καμπανού ανέφερε ότι ερχόμενος σε επαφή με παιδιά σε διαλέξεις κατά της οπαδικής βίας «βλέπω ότι δέχονται αυτά τα μηνύματα. Εκτός από το να μιλάμε με τα παιδιά μας, πρέπει και εμείς οι ίδιοι να διορθώσουμε κάτι τους εαυτούς μας έτσι ώστε να δίνουμε το παράδειγμα. Εμείς οι μεγαλύτεροι δεν μπορούμε να πηγαίνουμε στα γήπεδα, να ασχημονούμε και να θέλουμε μετά τα παιδιά μας να συμπεριφερθούν καλύτερα. Δηλαδή εκτός από τα λόγια χρειάζεται και το παράδειγμα των μεγαλυτέρων.
Το μήνυμα που λέμε συνέχεια είναι ότι ο αθλητισμός ενώνει και δε σκοτώνει».