Με προορισμό την Ελλάδα και το Μαρούσι πλέον, με το οποίο παλεύει για να παραμείνει στη μεγάλη κατηγορία και έχοντας ως προτεραιότητα τη δική του πλέον οικογένεια που μεγαλώνει κι άλλο αυτό το διάστημα, ο Αμερικανός γκαρντ μίλησε για την απώλεια του αδελφού του, για το επίπεδο του ελληνικού πρωταθλήματος και τον προπονητή του Ηλία Παπαθεοδώρου ανάμεσα σε άλλα.
Αναλυτικά:
«Μεγαλωμένος στην πολύβουη Νέα Υόρκη και τα ανοιχτά της γήπεδα, ο Τζόρνταν Ουόκερ συνειδητοποίησε από μικρός πως ο δρόμος της επιβίωσης έγραφε «μπάσκετ».
Οι δυσκολίες τον συντρόφευαν από πολύ μικρή ηλικία. Έμαθε στα λίγα ζώντας σε μία πολυπληθή οικογένεια, δοκιμάστηκε όσο ποτέ άλλοτε όταν «έχασε» τον αδερφό του που δολοφονήθηκε.
Πολλά «γιατί» τριγυρνούσαν στο κεφάλι του, ο ίδιος όμως προτίμησε να πορευτεί με την υπόσχεση που του έδωσε την τελευταία φορά που συνομίλησαν στο τηλέφωνο, δίχως να γνωρίζουν ότι δεν θα τα πουν ξανά. Και έως έναν βαθμό την τήρησε, κουβαλώντας την μαζί του.
Ο βραχύσωμος και ταλαντούχος γκαρντ γύρισε στον τόπο που ξεκίνησε το επαγγελματικό του ταξίδι στην Ευρώπη μετά από ένα σύντομο πέρασμα στη Λιθουανία, για χάρη ενός ανθρώπου που πάντοτε θα υποστηρίζει εντός και εκτός παρκέ.
Από την καλοκαιρινή προετοιμασία, τις προπονήσεις και τα φιλικά στο πλάι των Ίρβινγκ και Ντόντσιτς με τους Ντάλας Μάβερικς μέχρι την… πηγή του μεσαίου του ονόματος «Jelly».
Για τον κόουτς Παπαθεοδώρου: «Ξέρω ότι πραγματικά νοιάζεται για μένα. Με στήριξε όταν έκανα κάποια χάλια παιχνίδια μαζί του και δεν θα το ξεχάσω αυτό. Δεν με αφήνει να χαλαρώσω, ούτε να είμαι μέτριος. Ακόμα και στην προπόνηση. Για μένα είναι ο τέλειος προπονητής».
Για την φωναχτή υπεράσπιση στον προπονητή του και την δημόσια δήλωση πως είναι ο καλύτερος προπονητής στην Ευρώπη: «Είναι ο καλύτερος για μένα. Καταλαβαίνει πως παίζω. Τα δυνατά και τα αδύναμα σημεία μου. Έβλεπα πολλούς να μιλάνε για τον Παπαθεοδώρου και δεν το καταλαβαίνω. Έχει κερδίσει παντού, μπορεί να μην έχει πάρει πρωτάθλημα στην Ελλάδα αλλά έχει κερδίσει και ο κόσμος πρέπει να σέβεται αυτά που έχει κάνει στο παρελθόν. Δεν μπορείς να τα ακυρώνεις όλα. Θα είμαι πάντα μαζί του».
Για το επίπεδο της GBL: «Νόμιζα ότι γενικότερα στο εξωτερικό θα ήταν εύκολο όμως δεν είναι καθόλου. Ειδικά σε αυτήν την λίγκα όπου το physicality είναι τρελό. Είναι ένα από τα καλύτερα πρωταθλήματα στην Ευρώπη, σίγουρα. Στο Top-3 κατά τη γνώμη μου».
Για τις διαφορές με όσα έζησε στη Ρίτας και την πρώτη κατηγορία στη Λιθουανία: «Και εκεί έχουν καλούς ξένους. Παίζουν πιο ομαδικά γιατί ίσως οι παίκτες δεν είναι τόσο ταλαντούχοι. Εδώ απλά υπάρχουν παίκτες που μπορούν να καθορίσουν ένα ματς από μόνοι τους. Εκεί είναι σαν να ψάχνουν πάντα το καλύτερο σουτ. Στην Ελλάδα υπάρχουν τρομεροί παίκτες από πλευράς ταλέντου. Είναι απίστευτο το επίπεδο».
Για το ματς που πήρε “φωτιά” στο BCL με τη φανέλα του Προμηθέα: «Ξέρω ότι μπορώ να βάλω την μπάλα μέσα. Δεν ήξερα για το ρεκόρ του Γκάλη και πόσο κοντά ήμουν, μετά μου το είπαν. Δεν ήξερα ότι είχα φτάσει τόσο ψηλά στους πόντους μέχρι σχεδόν να τελειώσει το παιχνίδι και να κοιτάξω πάνω. Αλλά τα εύσημα πάνε προφανώς στον Θεό πρώτα, στους συμπαίκτες μου και τον Παπαθεοδώρου. Καταλαβαίνει πως παίζω και μερικές φορές, απλά με αφήνει να παίξω».
Για τα «μαθήματα» που πήρε από τον θάνατο του αδελφού του: «Ήθελα να σταματήσω το μπάσκετ. Ήμουν τόσο θυμωμένος. Μέχρι και σήμερα είναι δύσκολο. Αυτός ο πόνος δεν φεύγει ποτέ, απλά μαθαίνεις να ζεις μαζί του. Μία τέτοια κατάσταση σου ανοίγει τα μάτια και συνειδητοποιείς ότι δεν είναι η κάθε μέρα δεδομένη».
Για τις μέρες που μοιράστηκε το παρκέ με τον Ίρβινγκ και τον Ντόντσιτς: «Φοβερή εμπειρία, η καλύτερη της ζωής μου. Ο Ίρβινγκ μάλλον με ήξερε από το παλιό του σχολείο. Είναι ο αγαπημένος μου παίκτης, βάζοντας στην άκρη τον GOAT μου ΛεΜπρόν. Αυτός που μου αρέσει να βλέπω. Προσπάθησα να πάρω πολλά πράγματα από εκείνον. Και ο Ντόντσιτς είχε επίσης μεγάλη επίδραση πάνω μου. Ο τρόπος που διαβάζει το παιχνίδι… απλά δεν καταλάβαινα πως το έκανε. Είναι απίστευτος φίλε».