Ο Βασίλης Σπανούλης ορθώς αναφέρθηκε στο μεγάλο ζήτημα της παραγωγής νέων παικτών, αφού δεν βλέπουμε στον ορίζοντα πολλά παιδιά, να γίνονται πρωταγωνιστές στις ομάδες τους. Αυτό είναι ένα τεράστιο πρόβλημα, το οποίο διογκώνεται και δυστυχώς τα επόμενα χρόνια, ελλοχεύει ο κίνδυνος η Εθνική Ανδρών να αγκομαχάει, για να βρίσκεται στα μεγάλα διεθνή ραντεβού. Θυμίζουμε πως το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα, σκόραρε 66 πόντους με τη Ρουμανία και 56 με την Πορτογαλία και σίγουρα, αυτά τα νούμερα, πρέπει να προβληματίσουν άπαντες και όχι τόσο τα αρνητικά αποτελέσματα.
Σίγουρα έλειπαν οι πρωτοκλασάτοι παίκτες της “γαλανόλευκης”, από τους δύο τελευταίους αγώνες, όμως είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού, πως η δεξαμενή της χώρα μας είναι μικρή, αν και αυτό δεν είναι το βασικό μειονέκτημα της ελληνικής σχολής μπάσκετ. Η έλλειψη βασικών επιθετικών δεξιοτήτων, στοιχίζει στην Ελλάδα, αφού δεν βγάζουμε καλαθοσφαιριστές με εκτελεστικά χαρακτηριστικά και ατομική πρωτοβουλία. Αυτό το πρόβλημα εντοπίζεται από τις μικρές ηλικίες, μέχρι τη μεγάλη Εθνική και το βρίσκουμε μπροστά μας.
Η Ελλάδα εμφανίστηκε με πολλές αλλαγές σε αυτό το παράθυρο, πολλοί παίκτες αγχώθηκαν, αφού δεν έχουν τις παραστάσεις και την εμπειρία τέτοιων αγώνων, με τον κόουτς Σπανούλη να τους συμβουλεύει να δουλέψουν και να εξελίξουν το παιχνίδι τους. Στα τέλη Αυγούστου, ενδεχομένως την Εθνική να στελεχώσουν πολλά παιδιά, που έφεραν το χάλκινο μετάλλιο στο EuroBasket 2025 και να κερδίσουμε την Ουκρανία εκτός έδρας (28/8), αλλά και την Ισπανία εντός έδρας λίγες μέρες αργότερα (31/08). Η Ελλάδα έχει την ικανότητα να προκριθεί στο Mundobasket και πιστεύουμε θα είναι πιστή σε ακόμα ένα μεγάλο ραντεβού, όμως οι παθογένειες παραμένουν. Οι άνθρωποι που κρατούν τις τύχες του ελληνικού μπάσκετ, οφείλουν να δουλέψουν πάνω στην παραγωγική διαδικασία, στα βασικά του σύγχρονου μπάσκετ (ντρίμπλα, σουτ, αθλητικότητα), διαφορετικά το μέλλον της καλαθοσφαίρισης στη χώρα μας είναι δυσοίωνο.